kuma yarası

2. Bölüm

DÜZENLENMİŞTİR
IYI OKUMALAR

Pâyiz ne uyuyabilmişti nede susabilmişti .

Dün gece küçük bir kız çocuğunu katletmişlerdi ,her ölüm bedenen olmuyordu Pâyiz içleri kalpleri ruhları ölenlerdendi .

Kaç defa görmüştü aynı mazarayı Mardin ? Boşu boşuna hayatları kararan kadınlar .

Pâyizin ruhunda ağır darbeler ve yaralar oluşmuştu bitmişti,Ruhu paramparcaydı bitik haldeydi .

Êzmân işini bitirdikten sonra hemen odadan çıkıp gitmiş , Pâyizi acısıyla bırakarak gitmişti, bir enkazdan hiç bir farkı kalmamış yıkılmıştı , tüm sevinci yok olmuş bitmişti

Canı o kadar acıyorduki hem bacakları hem karnı ....hem kadınlığı ağrıyordu . Peki ya kalbi...

Ölmek istiyordu . Zaten bir ölüden farkı yoktu ,Êzmân ve kendi babası onun tüm nefesini tüm duygularını ve yaşamını almışlardı elinden , acımamışlardı küçük ,yanlız ruha .

O zaman anladı ölmek için gerçekten can vermek gerekmiyordu duygu ve ruhu olmayınca yaşayamıyordu insan , yada tüm herşeyi elinden alınıncada bitiyormuş insan...

Titrek bir nefes verip zar zor oturur pozusyonuna geldi. Ruhu gibi bedeni de sızım sızım sızlıyordu .

Gözleri yanıyordu ağlamaktan . Vücudu sızlıyordu heryeri ağrıyordu sanki üzerinden tır geçmiş gibiydi .

Titreyen ellerini kaldırıp usulca gözlerini sildi ama tekrar tekrar yaşlar akıyordu . Ruhundaki acılar bir bir kanıyordu zedelenmiş bir ruhla kalmıştı ortada .

Artık masumiyet diye bir şey kalmamıştı ortada Pâyizde kalmamıştı .

Hayallerini alıp, atıp üzerinden geçmişlerdi daha çok acıtmak kanatmak için , uçmasını engellemek için kanatlarını kesmişlerdi .

Yavaş ve acı dolu hareketlerle olduğu yerden doğrulup banyoya gitti , her bir adımında gözlerinden birer yaş dökülüyordu , Her bir adımında dün gecenin izleri ve hatıraları kendinileri belli ediyordu .

Saat daha altıydı .

Suyu açıp altına girdi .

...

Yıkanmış abdest alıp namaz kılmıştı .

Sadece Allaha sığınıyordu sadece Allahtan korkuyordu . Keşke Allah ta onun canını alsaydı . Ancak olmuyordu işte kurtulamıyordu , onun tek çaresi ölmekti ...

Bir insan nasıl hayatan soğup vazgeçebilirdiki ?

Kadınlığı sızlıyordu yürüyemiyordu . Küçük yaşta tatmıştı bu iğrenç acıyı .

Ama yüreği daha çok sızlıyordu olanlara bu hale düşmek istememişti. onun kendisi gibi güzel hayalleri vardı ne olmuştu o hayallere nereye gitmişti o umutlar .

Sesizce oturdu ,sesizce acısını dindirmeye çalıştı . öylece pencerenin önündeki koltuğa oturmuş,kalkıp karınca gibi çalışan insanları izledi .

Ama o sırada yüreğini paramparça edecek bir şey gördü. Gözüne okulla giden sırtında çantası ,üzerinde okul forması olan öğrenciler girdi . Hayalleri geldi aklına okullu dersleri , Şimdiden özlemişti okullunu hayallerini ,şimdiden özlemişti özgür olmayı .

Zaman yavaş ve acıtarak geçerken Pâyiz daha çok ağlıyordu. Bu hale nasıl gelmişti ,düşündü düşündü düşündü ama bir cevap bulamamıştı nasıl kıyardı insan kendi evladına bu nasıl bir cehalletir Allahım .