kuma yarası

12 . bölüm .

Hayat bir tablo gibiydi sana çizilen kusurlar senin hatanmış gibi olurdu halbuki biz sadece çizilip gösterilen şeylerdik ...
.
.
.

Aradan bir hafta geçmişti .

Herkes hiç bir şey olmamış gibi hayatına devam ediyor kendi köşesinde ,zihninde yaşayıp gidiyordu çoğu üzüntüden ,hayal kırıklığından dolayı tek bir tebessüm bile edemez haldeyken bile ...

Bir sabah ansızın gelmişlerdi karı koca yine herkes sofradayken .

Keje bir türlü Pâyizle doğru konuşamamıştı çekiniyordu ondan ,yengesi ondan küçüktü ve Esma olan bitenlerin bir kaçını anlatmıştı ...

Pâyiz gelenlerle zaten yerden kalkmayan kafasını daha da önüne gömmüştü , hiç bir şeye itiraz etme hakkı yoktu onu o sadece bir amaçla gelmişti bu eve başka bu fakir köylü kızının bu evde ne işi olabilirdi ki .
.
.
.
Saat öğleye geldiğinde keje sonunda tüm cesaretini toplayıp Pâyizin kapısını çalmıştı .

İçeriden yorgun bir şekilde gel sesini işitince kapı kolunu indirip içeri girdi .

"Girebilirmiyim? "

Pâyizden çekindiği o kadar beliydi ki , duyduklarının utancını daha atlatamamıştı nasıl böyle bir şey olabilirdi ki tekrardan olduğu coğrafyaya zihniyete lanetler etti. 

Elindeki çok uzun zaman önceden kalma kalın kitapla her zamanki pencere kenarına oturmuş kitap okuyordu .

Hayalleri eski bir kitapın iki sayfası arasına alınıp tozlu rafların arasına konulmuştu ...

Pâyiz'in de ,Keje'den utanıp çekindiği bariz bir şekilde ortadaydı .

"Tabi" dedi boğazını temizleyip hemen yerinden kalkarak .

Keje aldığı olumlu cevapla hemen içeri girip kapıyı arkasında kapatmıştı, oda çok düzenli ve sade olarak dekore edilmişti koca odada vintage bir hava vardı bu mayhoş hava Kenenin o kadar çok hoşuna gitmişti ki .

Keje gelip ,Pâyizle beraber o koca pencerenin önüne oturdu.

İki kadın da bir birinden çekiniyor ne diyeceklerini bilemiyorlardı . İkiside ellerine kenetlenmiş parmaklarıyla oynuyorlardı yansıma gibiydiler .

" Şey bir türlü tanışma fırsatımız olmadı ..."

Aklına gelen ilk şeyle konuşmaya girmişti Keje. 

Pâyizin yüzünde hafif bir tebesüm oluştu .

" Evet ... Ben Pâyiz ... Şey ... Êzmân Ağa'nın yani senin abinin ikinci hanımıyım " dilinden çıkan her söz dönüp kalbine birer mızrak gibi saplanıyordu ,belirsiz bir duygu kapladı ona hani şey gibi çok kalabalık bir yerde çok yanlıs hissetmek gibi ya'da kocaman bir boşluk hissi evet tam olarak buydu koca bir boşluk hissiydi. 

Keje de olanların farkındaydı . Utandı bir kez daha içinde olduğu bu zihniyetten herkesin yüzüne tükürmek istedi , daha nice küçük yaşlarda elinden kitap kalemleri alınıp koca koca iğrenç heriflerin pis paralarıyla alınmış altınlar bırakılmış ömür boyu koca adı altındaki canavarlara mâhküm bırakılıyorlardı !

Boğazına bir şey takıldı utanç duygusuydu bu.

" Evet ... Kaç yaşındasın Pâyiz?"

"17 ... Sen "

Her sözcüğün arasında koca boşluklar arkasında koca hüzünler vardı .

" İstemedin değilmi bu evliliği ?"