Unicode
Part(9) ကတောက်ကဆဖြစ်ခြင်း
မမမှုန် မန္တလေး၌ ကျောင်းတက်သည့်အချိန်မှာ မမှုန်ရဲ့ အဖေကပါ ရွေ့ပြောင်းရသည်မို့ မိသားစုအကုန်လုံးက မန္တလေးတွင် အခြေကျနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုရှိုင်း၏အိမ်မှာပဲ ဧည့်သည်အနေနှင့် တည်းခြင်းပင်။ ပြောရလျှင် မမမှုန်နှင့် ကိုရှိုင်းရဲ့ မိဘတွေကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကို နီးစပ်စေချင်သည့် ပုံပေါ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း ငယ်သံယောဇဉ်အရှိန်နှင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အခြေအနေက ကောင်းသည်ဟုပင် ဆိုရမည်။ စိတ်ထဲ၌ 'သြော်..' ဟုသာ မှတ်ချက်ချမိသည်။ ဘာကိုမှ ထပ်တွေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့။ မမမှုန်နှင့် ရင်းနှီးသည့် ကာလပတ်လုံး သူက ကျွန်တော်နှင့်ကိုစစ်ကို အမြဲ တစေ စောင့်ကြည့်လျက်ရှိသည်တဲ့။ အဲဒါကိုလည်း သူကနောက်ပိုင်း ကိုစစ် ထွက်သွားပြီးချိန်မှ ပြန်လှန်ပြောပြခဲ့ခြင်းပင်။
ညနက်လာသည်မို့ မမှုန်က အိပ်ရာဝင်တော့မည်ဟုပြောကာ အစောဆုံးထထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လည်း နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်လောက်သာ လသာဆောင်၌အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ပြင်ကြသည်။
"ဒါဆိုရင် ကိုမိုးနဲ့ သင်္ကြန်က ဘုရားခန်းဘေးက အခန်းမှာ အိပ်လိုက်ကြနော်။ ဝေယံကို ငါ့အခန်းမှာပဲ သိပ်လိုက်မယ်။"
ကိုစစ်က ခေါင်းသာညိတ်ပြသည်။ ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုစစ်နှင့် အတူ ကျောခင်းပြီး အိပ်ရမယ်ဆိုလျှင် သံမံတလင်းဆိုလျှင်တောင် အဆင်ပြေသည်ထင်။ ကျွန်တော်က ကိုစစ်ရှိဖို့ပဲ၊ ကျန်တာရပြီ...
အခန်းက တစ်ယောက်အိပ်အခန်းပုံစံ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်အိပ်ခုတင်ဆိုသည့်အတိုင်း တစ်ယောက်တည်းအိပ်လျှင် ချောင်ချောင်ချိချိ အိပ်စက်နိုင်ပြီး နှစ်ယောက်အိပ်လျှင်တော့ ကျပ်နေမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။ ကိုစစ်က ခုတင်ကိုတစ်ချက်မျှကြည့်ကာ
"အစ်ကို အောက်မှာခင်းအိပ်လိုက်မယ်လေ။"
"အို...မလိုပါဘူး ကိုစစ်ကလည်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ပိန်ပိန်လေးပဲကို။"
ကိုစစ်လည်း ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခုတင်ပေါ်ဝင်လှဲသည်။ ကျွန်တော်ပါ ဝင်အိပ်တော့ ကိုစစ်က နံရံဘက်ကို ရို့ရို့လေးတိုးကာ နှုတ်မှလည်း
"အတာ ကျပ်နေလား။ ရရဲ့လား။"
ဟူ၍တဖွဖွမေးနေလေသည်။
