The Lust Suffer

UNANG YUGTO:

Warning: Read at your own risk.
_________________________________________

SEASON II

Pag ibig.

Sapat nga ba ang pag ibig upang makuha ang kapatawaran?

Hanggang saan ang kaya mong tanggapin para sa minimithing katahimikan ng bawat pusong puno ng galit at sakit?

Kailan matutuyo ang mga luhang, naglalandas sa kapwa nila mga pisngi?

Kailan hihilom ang sugat na muling nag-bubukas?

Kailan nila mahahanap ang katotohanan kung ang puso nya'y bingi sa mga paliwanag, habang ang bibig nya'y tikom at tila umid ang dila.

Pag ibig.

D'yan sila nagmula.

Ngunit,

Sa pag ibig pa nga ba magtatapos?

_________________________

Thorin's Pov

"T--Tama na Thorin." pahikbing utas ni Johanna, kasabay ng mga impit na ungol.

Ngumisi lang ako, at mas lalo pang hinigpitan ang paghawak ko sa kanyang balakang at mas diniin pa ang ginagawa kong pag-ulos.

Tumutulo ang pawis sa parehas naming katawan, ngunit nakakadagdag lamang iyon ng init sa pagitan naming dalawa. Isama mo pa ang madilim na paligid at tanging liwanag lamang ng buwan ang nagsisilbing ilaw sa aming dalawa.

"Ahh.." muling kumawala ang impit nitong daing.

"Shit!" utas ko ng maramdaman kong malapit na. Mas lalo kong binilisan ang pag-galaw.

"Ugh." sa muling pag-ulos ng ginawa ko sa kanya ay nakaramdam ako ang kakaibang satifaction sa katawan ko.

Marahas kong itinulak ang katawan n'ya at walang pasabing tumayo at hinayaan lang s'ya nakasubsob sa sahig. Narinig ko pa ang mahinang pag igik nito at marahas na paghinga. Gabi-gabi na ganito ang senaryo naming dalawa. Pagsasawaan ko ang katawan n'ya, hanggang s'ya ang sumuko. Hanggang mapagod ang katawan ko. Hanggang habulin n'ya na ang kanyang paghinga. Pagkatapos, iiwan ko s'yang nakalugmok sa sahig.

Wala pa sana akong balak sabihin sa kanya na mayroon na akong asawa, nakapagtataka lang kung saan s'ya nakakuha ng ganoong ideya. Ngunit isinawalang bahala ko na iyon. Ang tanging gusto ko lang naman ay gumanti.

Nagtungo ako sa banyo. Binuksan ko ang shower at tumapat sa ilalim ng dutsa. Hinayaan kong mabasa ang katawan ko, habang abot-abot ang paghinga ko sa naramdaman pagod.

Hindi ko mabilang kung ilang beses kong ginamit ang katawan n'ya. Ilang beses hanggang s'ya mismo ang sumuko, pero pakiramdam ko kulang pa iyon. Hindi pa iyon sapat sa pagpuno ng kulang sa pagkatao ko.

Napapangiti pa ako kapag nakikita ko ang pasa n'ya sa hita sa panggigil ko, ang mga pulang marka sa braso at t'yan nya ang nagpapatunay na hindi pa ako tapos.

Hanggang may nararamdaman pa akong sakit ay hindi ako matatapos. Hangga't hindi pa ako tuluyang nakakawala sa kahapon ay hindi ko s'ya papakawalan.

Patuloy ang pag-agos ng maaligamgam na tubig sa katawan ko, ngunit mabigat pa rin ang ginagawa kong paghinga. May kung anong nakabara sa lalamunan ko na gustong kumawala. Marahil siguro'y hindi pa talaga ako tapos. Hindi pa sapat.

Pakiramdam ko, sa t'wing gagamitin ko si Johanna, o nasasaktan ko s'ya narerelease ko lahat ng galit na meron ako. Lahat ng masakit sa'kin ay nailalabas ko.