The Lust Suffer

PAGTATAPOS II

Beginning

Ian's POV

Great moment comes, for those who wait.

I was eyeing myself in life size mirror in front of me. I can't believe that I can see those smile again in my face. Hindi ko na kasi matandaan ang huling ngiti na ginawa ko, pero natatandaan kong, dahil y'un kay Johanna.

I miss her. I miss everything about her. The last time we talked is worst. Alam ko, hindi madaling ayusin ang lahat sa pagitan namin. I hurt her too much, pero gagawin ko ang lahat para sa kanya. Para mapatawad ako. I will sacrifice everything for her.

Nang matapos na akong ayusin ang sarili ko ay bumaba na ako. It's Thorin's wedding. I wouldn't miss it. My brother needs me now. He's in pain. I see it. I felt it. I'm his twin. Alam ko ang pinagdadaanan ng kapatid ko magmula nang malaman n'ya ang totoo. He was crying with in a day. I was with him. Pero may bahagi sa puso ko ang naguguilty. Ayoko pang sabihin sa kanya ang nangyari sa'min ni Johanna. Ayoko nang dagdagan ang sakit na nararamdaman n'ya.

Nang bumaba ako ay sumalubong sa'kin si Johanna. Nakikipag-usap s'ya sa mga kaibigan ni Thorin. Napangiti ako nang makita ko ang ngiti n'ya. Muli ko na namang nakita ang natural n'yang ngiti and I really happy for her. I really love her, I guess. Nakatayo lang ako sa may pinto at pinagmamasdan s'ya. I love looking at her face. I love looking at her. I just love her. I love her very much. Sa t'wing tinitingnan ko s'ya ay talagang kumakabog ang dibdib ko. Gustong-gusto ko s'yang takbuhin at yakapin nalang, pero pinigil ko ang sarili ko. Not now. We need to heal first. We both need space. We both need to forgive each other, at alam kong hindi madali ang paghilom ng mga sugat na nangyari sa'kin.

Humakbang na ako patungo sa pagdarausan ng kasal. Johanna's busy talking with her friends, kaya siguro hindi n'ya napansin ang preasensya ko.

Pinagmamasdan ko lamang si Johanna sa malayo, hanggang makita kong lumapit si Thorin at yakapin s'ya. Napangiti ako. Siguro nga'y napatawad na nila ang isa't-isa. Maaring malaya na sila parehas.

"Mr.Dela fuente. The wedding is about to start, where's the groom?" Nagulat pa ako ng may nagsalita sa gilid ko. Sumalubong sa'kin ang wedding coordinator. Tinuro ko naman kung nasaan si Thorin.

Maya-maya pa'y tumabi sa'kin si Thorin na namumula ang mata. Kaagad ko s'yang niyakap at marahang tinapik ang likod.

S'ya pa'rin ang little brother ko. S'ya pa rin ang kapatid ko.

"H'wag ka ng malungkot. Kasal mo ngayon." Bulong ko rito.

" Binitiwan ako ni Johanna, pero parang natuwa pa ako." Sagot n'ya sa'kin.

Bumitaw ako sa kanya at ginulo ang kanyang buhok.

"Congrats!" Masayang turan ko, bago umayos ng tayo.

Nagsimula ang kasal. Ramdam ko ang kasiyahan sa paligid. Habang pinagmamasdan ko ang paglakad ni Liana patungo kay Thorin ay nakaramdam ako ng lungkot. Pangarap ko rin na makita si Johanna na maikasal sa akin. Pangarap ko rin na magtapos kami ng magkasama.

Nang matapos ang kasal ay nakihalubilo narin ako sa mga kaibigan ng kapatid ko. Hindi ko paring maiwasang hindi pagmasdan si Johanna sa mga ginagawa n'ya, hanggang tumungo s'ya sa p'westo namin.

Bigla akong kinabahan ng magtama ang patingin naming dalawa. Para pa ngang gusto kong umiyak ng mga sandaling iyon. Gustong-gusto ko na talaga s'yang mayakap.

"Dito kana maupo." mariing turan ko sa kanya. Ngumiti s'ya at lamang hahakbang nang marinig ko ang matinis na tinig na iyon.

"Nanay!" Malakas na hiyaw nito na umagaw pansin sa'min. Napapikit ako nang mariin. Para talagang gusto kong umiyak.

It's my son. Alam kong pupunta sila rito. Unti-unti ko na ring inilalapit ang sarili ko sa kanya. Inuunti-unti ko ang pagpasok sa buhay ng anak ko. Kahit bilang kakilala o kaibigan lang ay sapat na sa'kin basta kasama ko s'ya. Basta nalalapitan ko si Taurein. Nakausap ko na rin si Anding at ang mga magulang nito. Sinabi ko ang pakay ko sa akong mag-ina, ngunit hindi ako magpapadalos-dalos. I need to take it slow.

"Nanay." muling turan ng anak ko, sabay abot ng rosas na kulay pula.

Inilang hakbang ito ni Johanna at mahigpit na niyakap. Ang scenario n iyon ang kumurot sa kaibuturan ng puso ko.

Sila ang mag-ina ko.
Sila ang buhay ko.
Sila ang pamilya ko.

Gusto ko na ring tumayo at yakapin sila. Gusto kong ipakita na akin sila. Na pamilya kami, ngunit, muli, pinigilan ko ang sarili ko.

Narinig ko ang reaksyon ng mga kaibigan ni Thorin. Hinanap ko ang tingin ng kapatid ko, at kitang-kita ko ang gulat sa kanyang mga mata. Para bang hindi s'ya makapaniwala na kamukha n'ya si Taurein ngunit mukha ko pa rin ang nakikita.

"Tito pogi!" Hiyaw ni Taurein na umagaw ng pansin ko. Nagpababa ito at mabilis na kumandong sa'kin na madalas n'yang ginagawa. Niyakap ko naman ang akong anak. Mahigpit na parang ayoko nang bitawan.

"Uhmmm. Si Taurein... Anak ko" Napangiti ako nang sabihin y'on ni Johanna. Hinanap ko ang tingin n'ya ngunit nakapako iyon kay Thorin. Magkatitigan sila na para bang nag-uusap. Hanggang sa itaas ni Thorin ang hawak nitong baso. Napahinga ako ng maluwag. Alam ko na alam n'ya na. At alam kong ito na ang simula para itama ang lahat.

Nagtama ang paningin namin ni Johanna. Parang maiiyak ako ng bigyan n'ya ako ng ngiti.

"Tito, ang pogi-pogi mo talaga." Agaw pansin ng anak ko. Napatawa naman ako at hinalikan ang kanyang noo.

Tuluyang lumapit sa akin si Johanna. Nasa likuran ko s'ya. Naramdaman ko ang paglapat ng kanyang palad sa balikat ko. Gusto kong hawakan ang kamay n'ya ng mahigpit, ngunit ang pagyakap ko sa anak ko ay sapat na muna.

"Si I--Ian ang ama" garalgal nitong saad. Parang natahimik ang paligid. Hinintay kong magsalita si Thorin. Naghihintay ako ng sasabihin n'ya.

Naalarma ako nang bigla nitong tumayo. Nakatayo rin kami, inabot ko kaagad si Taurein kay Johanna. Hinarap ko ang kapatid ko, ngunit laking gulat ko nang yakapin n'ya ako ng mahigpit.

"Y--You fucking take care of them, Kuya"

Napahigpit ang yakap ko sa kanya at tuluyan na akong napa-iyak.

"I will" sagot ko rito.

Nang kumalas ako sa yakap na iyon ay hinarap ko si Johanna. Umiiyak din s'ya. Inabot ko ang kamay n'ya at inakay palayo sa lugar na iyon.

Tinahak namin ang daan papasok ng bagay. Nakarating kami sa k'wato, bitbit n'ya pa'rin si Taurein.

Magkaharap kami, ngunit parang bumikid sa lalamunan ko ang gusto kong sabihin.

"Hindi porket sinabi ko na ikaw ang ama ni Taurein ay napatawad na kita Ian." Umiiyak na turan ni Johanna.

Napahinga naman ako ng malalim. Nakatingin lang si Taurein sa'min.

"Ikaw ang ama ni Taurein, alam mo na 'yon, kaya sana matapos na tayo dito Ian. Wag ka nang pumasok sa buhay namin." matapos sabihin ni Johanna iyon ay mabilis s'yang tumalikod at nilisan ako.

Fuck. I won't do that.
They are my family.
They are mine.

I will fix what's is broken.
I will fix it. I swear.

T H E E N D

S T O U T H E A R T