The Past or The Present?

Chapter 29

Gotta change my answering machine
Now that I'm alone
Cause right now it says that we
Can't come to the phone
And I know it makes no sense
Cause you walked out the door
But it's the only way I hear your voice anymore
(it's ridiculous)
It's been months
And for some reason I just
(can't get over us)
And I'm stronger than this
(enough is enough)
No more walking round
With my head down
I'm so over being blue
Crying over you

And I'm so sick of love songs
So tired of tears
So done with wishing you were still here
Said I'm so sick of love songs so sad and slow
So why can't I turn off the radio?

It's been weeks pero heto parin ako at di makamove on. Di makakain ng maayos laging tulala at nagkukulong sa kwarto yan ang lagi ko daw ginagawa sabi nila mommy. Alam kong alam na nila na si Vinn ang dahilan nito dahil lagi syang pumupunta dito sa bahay para makausap ako pero hindi ko sya hinaharap. Tama na siguro na di ko na muna sya kausapin at iwasan ko na muna sya dahil alam kong yun ang makakabuti sa aming dalawa, pero dahil paulit ulit na tumutugtog sa playlist ko ang kanta ni Ne-Yo di ko maiwasan ang mapaluha... Nanghihinayang ako sa lahat lahat... Napapaisip ako na kung sinabi ko na sa simula palang ang tungkol kay Chanz baka mas naging okay kami ngayon ni Vinn pero dahil selfish ako at inakala kong kapag kinalimutan ko si Chanz at binalewala ay di na ako maaapektuhan sa kanya pero nagkamali ako. Kung matagal ko na sanang niLet go ang nararamdaman ko kay Chanz e di sana masaya parin kami ni Vinn.

Hayy peste naman... Anong kailangan kong gawin para lang makalimutan ang lahat??? Ang dali ngang sabihin na "Move on na, marami pang iba dyan" pero putek ang hirap hirap lalo na kapag sa bawat paggalaw mo at sa bawat sulok ng bahay nyo e may naaalala ka na moment ninyong dalawa.

I was looking directly in the ceiling while laying here in my bed when someone knocked on the door. When I opened the door it's Manang Josie.

"Iha, ipinapahatid ng mommy mo ito." Agad akong naglakad patungo sa study table ko para kuhain ang di ko pa nagagalaw na pinahatid ni Mommy na lunch.

"Manang wala ho akong ganang kumain. Pakisabi nalang kay mommy na bababa nalang ako kapag kakain na ako." Agad din namang kinuha ni Manang yung tray na hawak ko matapos nyang ilapag yung merienda sa ibabaw ng bedside table ko.

"Iha hindi ako sanay na ganyan ka. Alam kong masakit kung ano man ang pinagdadaanan mo pero ikaw na ang laging nagsasabi na.. Everything happens with a reason hindi ba? Maaring hindi talaga kayo ang para sa isa't isa o sadyang sinusubukan lang kayo ng tadhana. Wag mong sayangin ang kaligayagan mo sa pagtatago dito sa kwarto mo. Maraming tao ang gusto kang nakikitang masaya." Sabay hawak nya sa aking braso. I can feel the comfort in her words lalo na nung hinawakan nya ako. Pakiramdam ko ang dami kong kakampi at maraming tao ang nagmamahal sa akin. Agad namang lumabas si Manang sa kwarto ko at sinarado ang pinto.

Napaupo ako sa gilid ng kama ko and looked at my phone, 3 days ago ng last ko pa tong buksan ayoko kasi munang magkaroon ng communication kila Chanz.

When I turned on my phone ay sunod-sunod na agad ang pagpasok ng mga text messages at karamihan ay mga comforting words from them.

From: ReanBessy
If ever you need me just call me girl. Imissyou. Think about my proposal.

2:45PM Jan 2

After her sleep over ay madalas na nya akong pinipilit na sumama sa kanya para na din makapagisip ako sa mga bagay-bagay. She's right I must admit mas makakabuti nadin siguro na sumama ako sa kanya. Hindi pagtakas ang gagawin ko it's a part of my healing process para na din sa akin at kay Vinn.

So I made a decision and dialled her number, after the third ring she answered the phone.

[Fatima? Oh my god! Finally... How are you? You're freaking me out! Tita told me everyth-] pagpapatuloy nya pa ng bigla ko syang putulin sa sasabihin nya.

I already made up my mind.

[Geez. Finally. I'll inform you the flight details.]

It will be between you and me, I'll just inform mom and dad. I just need some courage. I-I know that I can do it.

[Alright. Break a leg]

Then she ended our conversation. I decided to go out and bring the food that Manang Josie brought to my room awhile ago. Dumiretso ako sa balcony ng bahay namin at umupo sa rocking chair and put the food in the table. I heaved a deep breath and cherish the moment ang tagal tagal ko na palang nakulong sa kwarto ko.

After an hour bago ko napagdesisyunan ang bumaba sa sala namin. While in the staircase I heard mom and dad talking.

"We better figure out something that can help to bring her old self. I can't take it seeing her like that." I heard my Dad told to my mom.

Magsasalit sana si Mommy ng bigla akong tumikhim at magsalita.

"I'm going to paris."
I didn't see any violent reaction from them instead they smiled at me and Mommy hugged me and whisper: "You can do it. Find yourself"

Di naman natagalan ang pagiinform sa akin ni Rean regarding our flight details. I chose to be discreet sa pag-alis ko at naiindintihan naman nila iyon.

While on board with Rean she held my hand and smiled at me.

"For a new and better life."

I looked at the window and saw the island of the Philippines. It is not goodbye. Til we meet again.

A/N: Watch out for the new Fatima Sheyn Bautista and for the new character 😁