GİRİFT

13. Bölüm

Sessizlik bir girdap gibiydi . İnsanı iki yola sokardı . İyi veya kötü ortası yoktu . Düşünceler insanı yer bitirirdi. Umut etmek insanı bir vakitten sonra öldürürdü . 14 yaşındaydım . Umut etmeyi o gün bırakmıştım. En kötüsü de buydu.
Ben bu yaşıma kadar sevgi görmedim . Ama o sevgiyi hak edecek bir kadındım.

Evet kadındım artık küçücük bir kız değildim. O zamanlar küçük Elisa anne ve babasından görmediği sevgiyi hiçbir nedene bağlayamıyordu . Ama şimdi ben o küçük Elisa değildim. Benim sevgi görmeyişimin nedeni benim çocukluğum değildi.

Anne ve babam beni sevmeyi hiç düşünmemişti.

Yanlızdım...

Soğuk kış günlerinde Yağmurlar yağardı tüm şehre ama ben yağmasını istemezdim . Gök gürültüsünden ve şimşekten çok korkardım .

Yine bir gece babama gittim .

Ona sığındım.

Şimşekler yerle bir etti göğü ama babam ona sığınan kızını istemedi .

O gün tüm gece kapkaranlık odada tek başıma kaldım . Korkudan gözüme uyku girmedi . Ama o gün anladım ben yanlızdım.

Ondandır Yağmuru bu kadar sevdiğim .

Artık alışmıştım...

Şuanda da bulunduğum bu yerde sessizlik hakimdi . Ama bu sessizlik kötü değil iyi hissetirmisti . Yeşil gözlerim odağını bulmak için yavaşça açıldı.

Kaldığım otel odasındaydım. Güneş yüzüme vuruyor rahatsız olmamı sağlıyordu.

Son anda fark ettiğim detayla nefes almayı dahi unuttum. Dün gece barda en son Karan gelmiş , bana asılan adamın elini kırmıştı. Ve en önemlisi bana sarılmıştı.

Bunu unutmam mümkün değildi.

Ama gerisi bende yoktu .

Acaba dün gece neler saçmalamıştım. Dün gece neler olmuştu?

Düşüncelerimle yarış halindeyken, yüzüme gelen güneş ışınları birden kesildi .

Gözlerim onu buldu .

Kara gözlerin sahibi o adamı .

Gözlerim gözlerine tutundu . İçimi o büyüleyici his doldurdu . Karşımda bana böyle bakıyorken , kötü hissetmek ne mümkündü .

Üzerinde siyah takım elbisesi vardı . Elinde sert kahvesi , bir eliyle de yüzüme gelen güneşi engellemek için perdeyi kapatmıştı.

Şimdi doğrudan yakıcı gözleriyle bana bakıyordu .

Şaşkın çıkan sesimle konuştum ."Ne oluyor ya ?"