10.Bölüm

361 4 2
                                        

Bazen insanlar keşkelere maruz kalırdı. Keşke dediğim bir çok anım olmuştu. Tıpkı şu an olduğu gibi . Keşke bu kapıyı hiç açmasaydım. Onunla hiç karşılaşmasaydım. Onun simsiyah kuyularıyla göz göze gelmeseydim . Bana yaklaşmasına izin vermeseydim . En önemlisi kalbime dokunmasına oraya ulaşmasına göz yummasaydım. Bu içimdeki duyguyu tarif edemiyordum . Şu an bedenimde hissettiğim tek şey derin bir acıydı. Hatta bir tek acı. Ama neden acı? Ona karşı hiç bir duygu beslemediğime kendimi inandırmıştım . Ama neden şimdi ona karşı kalbimde bir sıkıntı vardı. Sanki birisi kalbimi eliyle sıkıp onu öldürüyor gibiydi .

İçimdeki çocukluğum benimle birdi . Gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuş bir şekilde bana bakıyordu. Göz göze gelince dolan gözlerinden bir damla daha yaş düştü. Titreyen dudaklarını araladı. "Ne bekliyordun ? Onun sana değer verebileceğini mi?" Acı çekercesine gülümsedi. "Unuttun mu? Bizi babam bile sevmedi ." Adımlarını bana doğru attı. Küçük elleri ellerimi kavradı. "Onun sevebilecegini mi düşündün?" Gözlerimin aynısı olan gözleri bana bakıyordu. Tek fark çocukluğum ağlıyordu. Benim göz yaşlarım bile akmıyordu. Son kez yüzüne derin bir umutsuzlukla ve acıyla baktı. Yavaşça fısıldadı. " Düşünme! Bizi bizden başka kimse sevemez."

Küçük Elisa haklıydı. Bizi bizden başka kimse sevemezdi . Bizi babam bile sevmemişti. Bir başkasının sevebilecegine nasıl inanırdım. Beni inandıran sözleri değil gözleriydi. Gözleriydi yıkımın. Parçalanışım, yaralanışışımdı. Gözleri beni kendisine hapsetmişti.

Kapıyı açmamla beraber Karan Sudeyi hızla kendinden uzaklaştırdı. Ve bakışları kapıyı açan kişiyi buldu .

Beni.

Gözleri gözlerimde asılı kaldı. O gözlerde büyük bir endişe oluştu. O ifade de mi yalandı? Benim yüzümde mimik oynamadı. Artık ona karşı hep böyle olacaktı. Bir hiç gibi olacaktı benim için. Olurdu değil mi?

Karan hızla ayağa kalktı. "Elisa!"cümlesinin devamını duymak istemedim. Adımlarımı o iğrenç odaya doğru attım. Adımlarım sekeye uğruyor onlara hiç gitmek istemiyordu . Onlara doğru yürüdükçe kalbim can çekişiyordu. Neden böyle oluyordu ?

GİRİFTBağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin