Yağmur damlalarının ıslattığı saçlarına takıldı gözlerim uzun uzun izledim her detayını , sahiden onu sevebilir miydim ?
Siyah harelerine dokundu yeşil gözlerim , kalbim bana ihanet edercesine hızlandı .
Dolgun dudakları aralandı ve yavaşça fısıld...
Bölüme başlamadan önce lütfen oy vermeyi unutmayın ⭐️⭐️⭐️
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
💙
Anne
Tek kelime , dört harf , iki hece ... Ama aslında binlerce duyguyu barındıran tek kelime . Örtülü kirpiklerimin aralanmasını sağlayarak , yeşil gözlerimi açtım . İlk önce odağım bulanıktı daha sonra tam olarak netleşti . Yeşil gözlerim ilk olarak başımdaki serumu gördü . Ardından gözlerim gibi , algılarım da tamamen açıldı .
En son arabada ağrı içinde hastaneye gidiyorduk . Hastaneye gidince , Selin Hanım beni direkt sezaryana almıştı . En son ameliyathanede olduğumu hatırlıyorum sonrası yoktu .
Yutkunarak etrafta gözlerimi gezdirdim . Karan uyandığımı görünce hemen aramızdaki mesafeyi kapatarak yanıma geldi . "Meleğim iyi misin ?"
Kısıkça nefeslendim . "İyiyim . Oğlumuz iyi mi ?"
Gülümsedi . "İyi , çok iyi . "
Endişeyle "Nerede şimdi ?" diye sordum .
Karan sakinleşmem için anlımdan öptü . "Sakin ol getirecekler şimdi . " Yüzündeki derin gülümsemeyle "Elisa öyle küçük ki gördüm onu ufacık ."
Bende tebessüm ettim . "Yanında kim var şimdi ?"
Saçlarımı yüzümden geriye çekti . "Alpay var , güvende ."
İlgiyle siyahlarını yüzümde gezdirdi . "Sen iyi misin ?"
Gülümsedim . "İyiyim , yorgun hissediyorum sadece ."
O sırada odanın kapısı açıldı . Hemşire bebek küveziyle içeriye girince , heyecanla doğrulmak istedim . Karan hemen doğrulmama yardımcı oldu .
Küvet tam olarak yanımda durunca , kalbim tekledi . O oğlumuz muydu ? Karanın dediği gibi ufacıktı . Gözleri kapalıydı . Ama ağzı açılıp kapanıyor , yerinde kıpırdanıyordu . Gözlerim dolu dolu olmuştu . Çok büyük bir mucizeydi . Karanın yenımda sesi soluğu kesilmişti .
