GİRİFT

18. Bölüm

Bir insan ne zaman mutlu olurdu ?
Ben ne zaman mutlu olacaktım?

Göğsümde yatan adam da mutlu olmayı hak etmiyor muydu ?

Kalp atışlarını tenimde hissediyordum. Daha önce bütün erkek kokularından nefret eden ben , kokusu tüm zerreme sinmiş olan bu adamın kokusundan rahatsız olamıyordum .

Ne kadar süredir böyleydik bilmiyordum. Dudaklarım kalbine, dövmesine dokunduğundan beridir bedenimi bir utanç ve hüzün kaplamıştı.

Karan bunu anlayınca kafasını göğsüme gömmüş , boynuma narin bir öpücük kondurmayı da unutmamıştı. Ve daha sonra benimle sessizliği paylaşmıştı.

Bu sessizlik boyunca düşüncelerim hep benimleydi . Onu kendi yerime koymuştum. Onun hissettiklerini hissetmeye çalışmıştım.

2 yıl boyunca bir adamı seviyor, onu uzaktan izlediğimi düşündüm bu bana çok garip hissetirdi.
Dokunamamak, gözlerine bakamamak, kokunu soluyamamak kadar canımı yakmadı demişti bana az önce bu sözlerin üstüne ne denirdi ?

Kokusu...

Kokusu beni kendine bu denli çekmişken, o ne hissetmişti?

Sevmekten korkuyordum evet. Hemde çok korkuyordum. Ama onu sevmemi engelleyecek birşey varmıydı şu dünyada ?

Demir'e dahi şans vermişken beni bunca zaman bekleyen bu adama şans vermemek haksızlık değil miydi ?

Haksızlıktı.

Ve bu hakkı en çok o hak ediyordu.

Parmak uçlarım uzun süre sonunda ilk defa hareket ederek saçlarına dokundu . Karan'ın kalp atışları hızlandı . Derin bir nefes aldığını hissettim.

Başını yavaşça göğsümden kaldırdı . Gözleri gözlerime tutundu. Her zaman yaptığı gibi yüzümü uzun uzun izledi . Dudakları yavaşça aralandı . "Ne düşünüyorsun?"

Dudaklarım aralandı ama hiç bir sözcük dökülmedi .

Karan'ın kaşları an be an çatıldı . "Ne oldu ?"

Kalp atışlarımın ritmi değişti, nefeslerim hızlandı . Karan bunu hissetti.

Ne kaybederdim ?

Söylesem ne kaybederdim ?

Dudaklarım bir kez daha aralandı. Karan'ın gözleri dudaklarıma kaydı .