GİRİFT

33 . Bölüm

Bölüm şarkısı: Cem Adrian - KESKİN

Keyifli Okumalar 🦋🎠

🎠

Geçmiş

Neredeyse evde onunla duygularını paylaşmış , ona arkadaş olmuş bembeyaz duvarda gözlerini gezdirdi küçük kız. Ardından sıkıntıyla bir nefes verdi . Odasında öylece yatağında oturmuş ,okuldan geldiğinden beridir düşünüyordu . Annesi evde değildi. Annesi evde olduğunda da tıpkı babası gibi onunla ilgilenmiyordu. Babası ise rengini tamamen öğrenmiş olduğu siyah gözleriyle, çatılmış kaşlarıyla ona bakıyordu. Kız bundan söylemesede gerçekten ürküyordü.

Sıkıntıyla bir nefes daha verdi . "Sence sormalı mıyım?"
Duvara bakarak kurmuş olduğu cümle, ona bir kez daha yanında kimse olmadığını hattırlattı. Ardından karar vererek küçük adımlarla odasından ayrıldı.

Aynı kendisi gibi minik adımları , babasının çalışma odasının önünde durdu . Küçük elleriyle kapıya bir iki kere vurdu . Babasının odasına girebilmesi için izin alması gerekiyordu. Çünkü daha önce kapıyı çalmadan içeri girdiği için , babası o kara gözleriyle ona kızmıştı.

İçeriden babasının gel diyen sesi duyulunca , kapının kolunu kavrayıp açtı. Gözleri ona bakan siyah gözlerle kesişince tekrar ürktü. Geri adım atarak gitmemek için kendini zor tuttu . Ardından adımlarını babasının yanına atarak , kendi boyundan küçük masanın yanına gelince durdu .

Babası çatılmış kaşları ile "Ne oldu ?" diye sordu .

Küçük kız babasının ona yönelttiği soruyla , başını yere eğdi. Yerinde huzursuzca kıpırdandı. Çünkü çatık kaşlar onun üzerinde duruyordu . Ama gözlerinin önüne gelen şeyle yüzünde ufak bir tebessüm oluştu. Kendinde cesaret bularak babasına baktı . Umutlu çıkan sesiyle
"Baba , beni lunaparka götürür müsün?"
diye sordu .

Bugün okulda arkadaşları lunaparka gittiğini , babası ve annesiyle dönme dolaba bindiğini , biraz korksa da babası yanında olunca , korkusunun dindiğini söylemişti . Küçük kız düşündü babası onun yanında olsa , gök gürültüsünden korkmaz mıydı ?

Babasının çatık kaşları daha da çatıldı.
"Ne lunaparkı , çalışıyorum ben görmüyor musun ?"

Kızın umudu ışık hızıyla kayboldu. Yüzündeki küçük tebessüm yerini üzüntüye bıraktı .
"Ama babacığım, okuldaki arkadaşlarım lunaparka gidiyorlar. "

Babası sıkıntıyla bir nefes verdi .
"Gitmek istiyorsan, aşağıdaki korumaların birine söyle , götürsün seni . "

Ardından gözleri tekrar önündeki kağıtlara döndü. Küçük kız yüzündeki üzüntüyle, parmaklarını oynayarak, tekrar babasına baktı.
"Ama ben seninle gitmek istiyorum . "

Kız sözleriyle birlikte yutkundu . O başkasıyla değil, babasıyla vakit geçirmek istiyordu . Babası önündeki kağıttan gözlerini ayırdı. Korkutucu gözlerle ona tekrar baktı . Kız bir adım geriledi . Babası neden hep ona böyle bakıyordu ?

"İşim var diyorum , anlamıyor musun sen beni ?"

Gözleri gibi sözleride sert çıkmıştı. Kız annesine benzeyen yeşil gözlerini ondan kaçırdı. Gözleri yerdeyken sessizce konuştu.
"Arkadaşlarım babalarıyla gidiyor lunaparka , sen benimle hiçbir yere gelmiyorsun ki "