NOT: Başıma gelen talihsiz olayı görmüşsünüzdür herhalde. O duyuruyu sildim, görmeyenler şimdi öğrenmiş olacaklar. Yazdığım bölüm, emeğim gitti. Tekrardan yazmak benim için zordu. Ama hikayeden soğumamak için kısa da olsa bölüm yazmak istedim, yoksa cidden önce hayata sonra YENİDEN e küsecektim. Moralim çok bozuldu tabi, o kadar yazmışım hepsi çöp olmuş. Bilen bilir, sinir bozucu bir durum. Delirdim resmen. Her neyse, umarım bölümü beğenirsiniz. KISA olduğunu biliyorum o yüzden lütfen KISA oluşu hakkında yorum yazmayın, bu seferlik böyle olacak artık...
ve AZ ama ÖZ okuyucularım iyi ki varsınız! Beni o duyurudan sonra yalnız bırakmayıp yorumlarıyla destek olanlar, yazdım sizi bir kenara :) Hepiniz cansınız, canansınız... Çok teşekkür ederim.
SON OLARAK!!! "ÖZEL ADAM" adlı yeni hikayemin tanıtımını yayınladım, bakmak isteyenlere duyurulur. :)))
YENİDEN
Bölüm 26
Aşk, kavuşabilenler için iki kişilikti. Tek başına sevmeye mahkûm olanlar için bir eziyet... Ama her türlü kaçınılmaz bir delilikti! Buna rağmen yüreğinin seçtiğine meylederdi insan. Sevmek için, sevilmenin lüzumu yoktu; çünkü seven insan, sevmeyi de severdi. Kalp ruhu ele geçirdiğinde, akıl ve mantık bedeni terk edip tahtını aşka bırakırdı. Gamze ve Ersan'ın aşkı da vefâkâr bir hükümdardı. Çıktığı tahttan inmeyen, oraya güçlü bir imparatorluk kuran, yıllara meydan okuyan bir kraldı. Tacını giydiğinde henüz çok gençti; fakat aptal değildi. Kuvvetli bağlarla yerini sağlama almış, suikastlara karşı kendini korumayı başarmıştı. Yaralanmıştı belki ama hala sağdı. Eskisi kadar dinç olmasa da hala o kadar istikrarlıydı. Yıllar omuzlarına çökerek onu yormuştu ama eğilse de yıkılmamıştı.
Şimdi, Ersan'ın evine girerken ikisi de birbirine kenetlenen ellerini ayırma gereksinimi duymamışlardı. Sanki yıllardır bu teması bekliyormuş gibiydi elleri ve ayrılmaya niyetleri yoktu. Gamze'nin çocuksu heyecanı ve neşesi, Ersan'a da bulaşmıştı. Genç kadın hala olanlara inanamazken, bir rüyanın en güzel yerinde olduğunu zannediyordu. Uyumayı çok severdi ama ilk defa uyanmak istemeyeceği sonsuz bir mutluluk uykusuna dalmıştı. Eğer biri onu çimdiklerse veya telefonunun alarmı çalar da uyanırsa hayatla arasındaki bağlantıyı koparırdı. Ersan, avuçlarındaydı. Yalnızca elleriyle değil, kalbiyle ve her şeyiyle ona sunulmuş bir hediyeydi. Gamze'nin adresi de zaten Ersan'dan başkasına yazılmamıştı. O hep, Ersan için vardı ve Ersan'ın da bir şekilde onu beklediğini artık anlamıştı. Kaybettikleri onca zaman şu anda toz tanesi kadar ufak görünüyordu gözlerine; zira birbirlerini bulduklarında, geçmişin tozunu üfleyip pembe hayallere karışmışlardı.
Sessizce merdivenleri çıkıp, Ersan'ın odasına girdiklerinde, Gamze ne yapacağını şaşırmış durumdaydı. Ersan onu evine getirmişti, burası tamamdı. Ancak eve girer girmez odasına çıkmaları onu ister istemez işkillendirmişti. Ersan'ı; art niyetli olmadığını ve ona asla istemediği bir şey yapmayacağını bilecek kadar iyi tanıyordu Gamze. Bu yüzden yüzündeki gülümseme bir an olsun solmadan odaya girdi. Ersan elini bırakıp kapıyı örtünce de ona sevgiyle bakmayı sürdürdü. Yeşil vadileri, gelecek vaadediyordu adama.
"Neden buraya geldik?"
"Konuşmak ve dinlemek için..."
Gamze kaşlarını çattığında, Ersan çapkınca sırıttı. Gamze'nin beklediğinin bu olmadığı aşikardı. Oysa Gamze, başka şeyler düşünmüş ve bunları saçma bir şekilde ümit etmişti. Ersan ona burada herhangi bir şey yapsa gıkı çıkmazdı. Çünkü Ersan'ın bir istediğini, Gamze iki isterdi ama elbette bunu Ersan'a söyleyecek hali yoktu. "Konuşmak için yatak odanı seçmen ne kadar da manidar." diyerek, kibirli bakışlar attı Ersan'a. "Ben kazandım" dercesine süzdü genç adamı.
