Bakıcım BxB

20

Sinirden deliye dönmüş bir şekilde eve gelen Aslan açıklama yapmadığı her an korkumu ikiye katlıyordu.

"Aslan, ne olur anlat artık. Gerçekten korkudan öleceğim şimdi şurada."

Aslan bir anda bana dönünce kızarmış gözlerini gördüm. İçim gidiyordu onu böyle gördükçe. Üç gündür kendini yemişti resmen.

"Salona geldi bugün."
"Onu anlayabiliyorum. Ne söyledi, ne yaptı da böyle sinirlendin sen?"
"Para istedi."
"Para mı istedi? Borç falan gibi mi? Aslan düzgünce anlatsana!"
"Borç falan gibi değil! Burak'ı alacağım dedi! Beni resmen tehdit etti. Burak'ı almasını istemiyorsam ona para vermemi istedi."

Söyledikleriyle kanım dondu resmen. Şu an benimle dalga geçtiğini söylemesini o kadar isterdim ki.

"Bir de utanmadan ben anneyim diyor. Yüzü bile kızarıyor onu söylerken. Ben artık çıldıracağım!"
"Şşş, Aslan sus lütfen. Burak uyanacak."

Burak'ın adını duyunca biraz olsun sakinleşirken koltuğa kendini bıraktı bir anda.

"Ne yapacaksın?"

Bir şey söylemedi bir süre. Kafasını koltuğun kenarına yaslayıp tavanı izledi. Ben de onu izledim.

"Vereceğim."
"Ne?"
"Ne kadar istiyorsa, vereceğim parayı."
"Aslan saçmalama."
"Emin ne yapayım istiyorsun?"

Doğrulup bana yaklaştı hızlıca.

"Sen söyle ne yapayım? Bırakayım da oğlumun velayeti için dava mı açsın? Ya kazanırsa ne olacak? Burak o kadının elinde... Yaşayamaz Emin."
"Aslan! Bir daha böyle bir şey söylersen seni yemin ederim döverim! Çok ciddiyim döverim. Ne biçim konuşuyorsun sen ya?"

Gözlerim anında dolarken onun da dolu gözlerini görmek içimi daha çok sıkıyordu.

"Ne yapayım o zaman? Başka şansım mı var?"

En çaresiz sesiyle konuşunca kollarımı ona doğru açtım. Sıkıca sarıldığımda kafasını omzuma yasladı.

"Var. Başka yolu var. Hem bugün para isteyen yarın da ister sonra da. Bu böyle gidemez..."

Elimi kafasına çıkarıp saçlarını okşadım hafifçe.

"Burak büyüdüğü zaman bunları öğrenirse ne olur sence Aslan? Babasının annesine böyle bir sebepten para verdiğini öğrenirse yıkılır."
"Emin yapma ne olur. Sen de canımı yakma daha fazla zaten ölecek gibi hissediyorum."
"Aslan şöyle konuşma diyorum sana!"

Kollarımı ondan ayırıp geri çekildim. Benden ayrılınca yüzünü sildi hızlıca.

"Benim aklımda bir fikir var. Bana güveniyor musun?"

Gözlerimin içine baktığında ben de ona baktım uzun uzun.

"Sana tabii ki güveniyorum."
"O zaman dediklerimi yapacaksın. Beraber her şeyin üstesinden geleceğiz."

Bütün cesaretimi toplayıp ona yaklaştım ve dudaklarına yakın bir yerden öptüm yumuşakça. Bir tepki vermemişti ben de beklememiştim zaten.

"Seni dinliyorum."
"Tamam şimdi..."

.....

Uyanan minik kuşumu beşiğinde alıp sıkıca sarıldım ve huzur veren kokusunu derince içime çektim.

"Sen her şeyin en iyisine layıksın güzelim. Ve baban senin için her şeyin en iyisini yapacak. Ben de yapacağım."

Boynundan ve omzundan sıkıca öpüp odadan çıktım. Aslan'ın odasına gidip yatağın yanına oturdum. Uyuyalı birkaç saat olduğu için uyandırmamda bir sakınca yoktu.

"Aslan, dünyanın en iyi babası."

Burak'ı yatağa yüzüstü bırakınca Burak hemen Aslan'ın yanına gitti. İkisine gülümseyerek bakıp Aslan'ın omzundan tutup hafifçe sarstım.

"Aslan, hadi uyan. Oğlun seni özlemiş."

Ağır ağır gözlerini açınca hala kızarık olan gözleri tekrar üzülmeme sebep oldu.

"Oğlum."

Aslan Burak'ı belinden tutup kendine çekti ve boynundan öptü uzun uzun. Gözlerini kapatıp kokusunu içine çekerken Burak da Aslan'ın yanağına yaslanmıştı. Babasına o kadar bağlıydı ki Aslan onu severken put gibi duruyor ve o ne yaparsa bekliyordu. Çok sakin ve uyumlu bir bebekti. Ve Aslan'ın oğluydu.

"Bir tanem benim."
"Hadi kalkın iki bebek de açıktı. İkinizi de besleyeceğim."

Aslan yatakta kucağında Burak ile doğrulup bana döndü.

"Emin."
"Hmm?"
"Teşekkür ederim."
"Etme. Benim yaptıklarım sadece yapmam gerekenler. Daha fazlasını yapmıyorum."
"Yapıyorsun..."

Elini uzatıp elimi tuttu.

"Yapıyorsun ve bana şu zamanda Burak'tan sonra en iyi gelen şey sensin."

Gülümsedim söyledikleriyle.

"Hadi kalk. Yemek yemen lazım."

Ayağa kalkınca ben de kalkıp arkasından gittim. Masaya oturup yemeğine başlamadan Burak'ın yemeğini yedirmeye başlayınca ben de uzun uzun onları izledim. Burak ve Aslan'ın ayrılması demek Aslan'ın hayattan kopması demekti. Bir daha kendime gelememesi, gözlerinin bir daha hiçbir şeyi görmemesi demekti. Burak Aslan'ın her şeyiydi. Aslan'ın zaafı, zayıf noktasıydı; aynı zamanda da en güçlü yanı, en vazgeçilmez parçasıydı.
Olmazsa olmazını kaybederse Aslan kendini de kaybederdi ve ben bunu kaldıramazdım. Ne Burak'ın bizden alınmasını ne de Aslan'ın bunları yaşamasını. Olmazdı, olamazdı. Ve ben bu felaket senaryolarının hiç birini yaşamamak için elimden geleni ve hatta çok daha fazlasını yapacaktım.

Eğer gerekirse, son çare dahi olsa, o kadının ayaklarına kapanır yine de her şeye engel olurdum. Ama buna gerek kalmayacaktı çünkü biz bu sorunu kökünden söküp atacaktık.

"Burak doydu hadi sen de yemeğini ye artık."

Biten tabağı önünden alıp Burak'ın yüzünü sildim. Aslan kendi yemeğine başlayınca ben de başladım. Burak'ı da elimdeki oyuncakla oyalıyordum. Yoksa yemek yememize izin vermiyordu.

"Ihh!"

Burak oyuncağa sinirle uzanmaya çalıştı. Ama minnoş göbeği sandalyenin önündeki aparata değdiği için bana yaklaşamadı.

Günlerdir yaşadığım stresten sonra bu görüntü bana o kadar komik gelmişti ki. Sanırım bozulan psikolojim yüzündendi bilmiyorum ama öyle bir kahkaha attım ki Burak bile söylenmeyi bırakıp beni izlemeye dalmıştı. Hızlıca oturduğu yerden çıkarıp kucağıma aldım ve her yerini öpmeye başladım.

"Senin o minnoş göbeğini yerim yerim yerim!"

Her yerini sıkıp öperken gözlerim arkadan bize bakan Aslan'a kayınca duraksadım. Yüzünde küçük bir tebessümle bana ve oğluna bakıyordu.

"Canın çekti herhalde."

Burak'ın kolunu tutup ona doğru uzattım.

"Al sen de buradan başla öpmeye."

Daha çok güldü ve yaklaşıp elini tutarak öptü.

"Benim minnoş bebeğim, benim ponçik bebeğim."

Melodik bir şekilde konuşup Burakla oynamaya devam ettim bir süre daha. Kucağımda şarkı söyleyerek hoplatmaya başladığımsa Burak artık çığlık atarak gülmeye başlamıştı. Onun bu keyifli hali ikimizi de mutlu ediyordu.