Missing Melody (COMPLETED)

Missing 26: Welcome back

SINJI'S POV

Kahit gaano kalambot ang kama sa guest room ni Kuya, hindi ako dinalaw ng antok. Ang buong gabi ko ay napuno ng pag-eensayo kung paano sasagutin ang mga posibleng itanong niya. Pagdating ng umaga, matapos mapakain at maiwan ang mga bata kay Sav (na hanggang ngayon ay nakasimangot dahil sa asaran kagabi), ay dumeretso na ako sa HuPoFEL Headquarters.

Pagkababa ko pa lang ng sasakyan, bumigat na ang dibdib ko. Ang building na ito ay simbolo ng kapangyarihan nina Kuya, at ngayon, pakiramdam ko ay isa akong salarin na haharap sa husgado.

"Good morning, Ma'am Sinji! Welcome back!" bati ng security at ng ilang staff. Ngumiti lang ako nang pilit. Kahit limang taon akong nawala, tila hindi nila nakalimutan ang mukha ng nag-iisang kapatid ni Luther Bloodfist.

Pagdating ko sa tapat ng opisina niya, huminga muna ako nang malalim bago kumatok.

"Enter," maikli at malamig na utos mula sa loob.

Dahan-dahan kong pinihit ang pinto. Bumungad sa akin si Kuya Luther na seryosong nagbabasa ng mga documents habang may hawak na kape. Hindi man lang siya nag-angat ng tingin.

"Maupo ka," aniya.

Umupo ako sa tapat ng table niya, pinaglalaruan ang mga daliri ko dahil sa nerbyos. Ang katahimikan sa loob ng kwarto ay halos mabingi ako.

"Five years, Sinji," panimula niya habang dahan-dahang inilalapag ang ballpen. "Five years mong ipinagkait sa akin ang balita tungkol sa 'yo. At ang mas malala, ipinagkait mo sa akin ang katotohanang may mga pamangkin na pala ako."

"Kuya, sorry... natatakot lang naman ako noon," mahinang sagot ko.

"Natatakot sa ano? Sa akin? Kailan ako naging banta sa kaligtasan mo?" Sa wakas ay tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng pagod at halong hinanakit. "Alam mo kung gaano ko binaligtad ang mundo mahanap ka lang? Muntik ko nang maipasara ang ilang airport at port noon dahil akala ko ay may dumukot sa 'yo."

"I needed to hide, Kuya. Hindi lang para sa akin, kundi para sa kanila," katwiran ko, tinutukoy ang mga bata. "Alam mo ang gulo ng mundong ginagalawan niyo. Ayokong lumaki sila sa gitna ng putukan, ng Bloodfist, ng HuPoFEL. I wanted them to have a normal life sa Hawaii."

Tumayo si Kuya at naglakad patungo sa glass window na abot-tanaw ang buong lungsod. "Normal life? Sinji, hindi kailanman magiging normal ang buhay nila dahil dugo ko at dugo niya ang nananalaytay sa kanila."

Napatigil ako. Alam ko na kung saan patungo ang usapan.

"Speaking of... him," pagpapatuloy ni Kuya habang nakatalikod. "Does Senri know? Does he have any idea that he has three miniature versions of himself running around?"

"Hindi niya alam, Kuya. At pakiusap, huwag mo munang sasabihin."

Humarap siya sa akin, ang isang kilay ay nakataas. "You think you can hide them forever? Seiji looks exactly like him when he's serious. Serin has his eyes, and Shin... Shin has that annoying charm that Senri uses to get away with everything. It's only a matter of time, Sinji."

Napayuko ako. "Kaya nga ayaw kong bumalik dito, eh. Pero kailangan ko ng trabaho, kailangan ko ng tulong mo para sa future nila."

"You have me. You don't need to work for anyone else," giit ni Kuya. Lumapit siya at tumayo sa harap ko. "But I have conditions. If you want to stay here, under my protection, you will tell me everything. Paano mo nakayanan ang mag-isa sa Hawaii? Paano mo naitago ang pagbubuntis mo nang walang kahit sinong nakakaalam?"

Huminga ako nang malalim at sinimulang ikuwento ang lahat—mula sa gabing umalis ako, ang paghihirap ko noong unang taon ko sa Hawaii, hanggang sa kung paano ako tinulungan ni Sav na magpanggap na ordinaryong turista lang. I told him about the sleepless nights, the morning sickness, and the struggle of raising three kids in a foreign land.