EFULİM+18

26.Bölüm

Olayların şokuyla adam akıllı uyuyamamıştım saate baktığım da yedi bucuktu. Gözlerimi kapattım tam uykuya dalmisken kapı alacaklı gibi çalıyordu yerimden kıpırdamadım bizimkiler açar diye uyumaya devam ettim ama hiç kimse açmamıştı kapı ısrarla çalıyordu annemler evde yoktu büyük ihtimalle de evrim okula gitmişti bikkinlila içimi çektim yataktan kalktım

Sallana sallana kapıya doğru ilerledim kapıyı açtığımda karşımda emre ve poyraz vardı emrenin yüzü düşüktü Poyraz ise çok sinirliydi sevinçle poyraza sarıldım
"Dönmüşsün" dedim Poyraz beni zorlukla ittirdi şaşkınlıkla ona bakıyordum
"Ne oldu" sesin titredi ben onun geldiğini sevinirken o ise bana kötü davraniyordu
"Bilmemis gibi yapma" dedi dişlerinin arasında kolumdan tutup beni cemistiriyordu
"Abi yeter!" Diye bağırdı emre poyrazin kolundan kurtardı beni
"Ben getiririm sen sakinleşmeye çalış" poyrazin gözlerinden ateş fışkırıyordu emre kolumdan tutup beni götürüyordu emrenin yüzüne baktım hayal kırıklığından başka birssy yoktu yüzünde
"Emre" dedim yüzüme bile bakmadi üzüldüm en yakın arkadaşım bile benimle konusmuyordu arabanın arka kapısını atıp beni ittirdi sesim bile çıkaramadım gözlerim doldu kendimi sıkıyordum ağlamamak için

Yazar'dan
Evrim Korkuyla kapıyı çaldı bir kaç defa savaş uykulu bir şekilde kapıyı açtı evrimi görünce şok oldu
"Evrim" dedi savaş Evrim başını kaldırıp savaşa baktım kızarmış burunuyla kırmızı gözlerle onu izliyordu savaş biraz daha tedirgin oldu
"Ne oldu?" Diye sordu savaş Korkuyla Evrim burnunu çekti
"İçeriye girebilir miyim?" Diye sordu evrim savaş olumlu anlamda başını sallayıp kenara çekildi

Evrim korkak adımlarla eve girdi kimse yoktu evde anlaşılan bu Evrimin işine geldi içeriye girdi oturmadan önce sakladığı kanlı bıçağı masaya bıraktı savaş arkada Evrimin hareketlerini izliyordu bıçağı görünce şaşırdı çaktırmadan Evrimin üstüne baktı yara izi var mı diye  bir yara izi bulamayınca daha çok telaslandı bu kan kimindi catik kaslarla Evrimin karşısına oturdu
"Ne oldu evrim" dedi savaş evrim başını yere eğmiş ağlamaya başlamıştı

Dün
Evrim okula gitmek için evden çıktı annesi ve elisa tartışınca daha fazla durmak istemiyordu o evde kulaklığını takmış otobüs durağına doğru yürüyordu biri arkadan kornaya basıyordu evrim duymamazlıktan gelip yoluna devam ediyordu ısrarcı korna çalmaya devam ediyordu artık evrim dayanamamış durmuştu arkasında siyah bir araba geliyordu kulaklığını çıkarıp bekledo araba yanında durdu biri indi aşağıya
"Pardon hanımefendi rahatsız ediyorum" dedi evrim kaslarini catmis onu dinliyordu cebinden bir kağıt çıkarıp ona uzattı
"Bu adresi bulamadım acaba siz biliyor musun?" Diye sordu evrim kağıdı elinden aldı tam adresi tarif edecekken ağzını bir bezle kapatıldı evrim çırpınıyordu ama kurtaramadı kendi arabaya atıldı korkuyordu bağırıp çığlık atıyordu ama faydasızdı araba hareket etti karşısında takım bir adam vardı evrim kendini kurtarmaya çalışmaktan fark edememişti adam çok rahattı evrim hareketlerini izliyordu

"Elisa" dedi gulumseyerek kahretsin beni elisa sanıyorlar dedi evrim içinden
"Ben" dedi elini kaldırıp sustu
"Gerçekten çok güzelsin alpaslana hak verdim" dedi kahkaha attı
"Ben elisa" sözümü tekrar kesti elisa olmadığımı açıklamaya çalışıyordum ama adam beni dinlemiyordu bile
"Elisacığım sana zorlu bir görev vereceğim" dedi arkasına yaslandı
"Karar senin ya alpaslan ya ailen" Ne diyordu bu adam diye düşündü evrim ne ailesi ne alpaslanı adam sözüne devam etti
"Alpaslanı öldürmeni istiyorum" dedi şaşırdım alpaslan abiyi öldürmemi istiyorlar dedi evrim elisa beni aslan affetmedi bunu nasıl yapardım
"Ya da ailen ölür" dedi Evrimin gözleri doldu iki derede kalmıştı ne yapacakti evrim
"Bunu ben yapamam"
"Peki ailen ölsün o zaman" dedi adam keyifle evrim şiddetle başını olumsuz anlamda sallıyordu
"Hayır hayır" dedi evrim
"Lütfen yapma" adam Evrimin haliyle daha çok keyif alıyordu telefonu çıkartıp fotograflar gösterdi annem babamı gösterdi arkasında ile bir kaç silahlı adamlar vardı evrim dayanamamış ağlıyordu
"Saka yaptığımı sanma" dedi hickir hıçkıra ağlıyordu evrim
"Bir tek telefonuma bakıyor" dedi ciddi bir şekilde
"Kararını ver elisa" dedi annemin babamın ölmesini istemiyordum alpaslanın ölmesini de istemiyordu olumlu anlamda başını salladı
"Tamam öldüreceğim" dedi evrim zorlukla yutkundu adam keyifle ellerini çarptı
"Harika" dedi araba durmuştu son kez Evrimin yüzüne baktı
"Seninle tanıştığıma çok mutlu oldum elisa" dedi ve sözüne devam etti
"Seni takip edeceğiz her gün her dakika yaptığın her hareketi bu işi bitirene kadar" dedim Evrimin konuşacak halim yoktu olumlu anlamda başını salladı arabadan indi evrim ne yapacağını bilmiyordu kaldırın başına çöküp kalmıştı elisa beni affetmez diye geçiriyordu içinden durmadan