~ 18 ~

849 88 29
                                        

ဘူဆန်မြို့၏ပြာလဲ့သောပင်လယ်ပြင်အား လှမ်းမြင်နေရသော ချွဲစံအိမ်တော်ကြီး၏ မြက်ခင်းစိမ်းဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်း အဖြူအနက်ဝတ်ထားသော လူငယ်အမြောက်အများက စားပွဲဝိုင်းများနှင့် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာအစားအသောက်များကို ခင်းကျင်းနေလျက်ရှိကြသည်။

အနက်ရောင်မာစီးဒီးကားတစ်စီး ခြံထဲသို့ဝင်လာသည်ကို လှမ်းမြင်ရသည်နှင့် အိမ်တော်ကြီး၏ဒုတိယထပ်တွင် အလုပ်သမားများအားကြီးကြပ်နေသောတင့်တင့်တယ်တယ်အမျိုးသမီးကြီးသည် ရွှင်ပြသောအပြုံးကိုဆင်မြန်းလိုက်ပြီး ခမ်းနားသောလှေကားတန်းလျားကို လက်သွယ်သွယ်ဖြင့်ကိုင်ကာအမှီပြုလျက် ခြံဝန်းထဲသို့ခပ်သုတ်သုတ်ပြေးဆင်းတော့သည်။

"ဂျွန်းနီ"

ကားပေါ်ကဆင်းသည်နှင့် လာပြေးဖက်သော အမျိုးသမီးအား ခပ်တင်းတင်းပြန်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"မေမေ နေကောင်းတယ်မဟုတ်လား"

"အို ငါ့သားလေးကိုသတိရတာကလွဲလို့ ဒေါင်ဒေါင်မြည်"

"ဖေကြီးနဲ့ အဘွားရော"

"အိမ်ထဲမှာရှိပါ့
သားလာမှာကိုလည်ပင်းရှည်ရှည်နဲ့မျှော်နေကြတာလေ"

ယောန်ဂျွန်းက သဘောတကျခပ်တိုးတိုးရယ်တယ်။
အမျိုးသမီးဟာ ပွေ့ဖက်ထားရာက အနည်းငယ်ခွါလိုက်ကာ ယောန်ဂျွန်းရဲ့မျက်နှာလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်နူးနူးညံ့ညံ့ကိုင်တွယ်ရင်း

"သားကမှ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ ထမင်းရောပုံမှန်စားဖြစ်ရဲ့လား
ပါးဖောင်းလေးတွေတောင်ပိန်ကျသွားသလိုပဲနော်"

"မေမေစိတ်ထင်လို့ပါ
ကျွန်တော်ဝိတ်တောင်တက်လာသေးတယ်"

"မဖြစ်တော့ဘူး
တစ်ပတ်လောက်ဒီမှာသေချာနားသွားပါလား
မေမေ ငါ့သားကိုချက်ကျွေးချင်တာတွေအများကြီးချက်ကျွေးရအောင်လို့"

"စေတနာကိုပဲလက်ခံပါ့မယ်ဗျာ
ကျွန်တော့်မှာအလုပ်တွေကျန်ခဲ့သေးတယ်လေ မေမေရဲ့"

"အလုပ်? အလုပ်ပဲဟုတ်လို့လား??"

အညိုရောင်မျက်ခုံးတန်းတစ်ဖက်ကိုပင့်ပြကာ ပြုံးစစနဲ့မသင်္ကာသလိုမေးလာတာကြောင့် ဒီမေးခွန်းကဘာကိုဦးတည်နေသလဲဆိုတာ ယောန်ဂျွန်းတန်းသိလိုက်တယ်

His Blonde ( Completed )Where stories live. Discover now