~ 19 ~

709 70 13
                                        

နွေဦးရဲ့နေ့တစ်နေ့။
ပြာလဲ့သောကောင်းကင်ယံအား မျက်နှာမူလျက် အပူအပန်ကင်းစွာ အနားယူနိုင်သောရပ်ဝန်းတစ်ရပ်မှာ အိပ်စက်ခိုလှုံခွင့်ရခဲ့တဲ့အတိတ်ကနေ့ရက်တွေ။

အမြင်အာရုံမှာ ချယ်ရီပွင့်တွေခြယ်တဲ့ပန်းနုရောင်နောက်ခံရယ်။
ကျွန်တော့်ကိုညင်သာစွာငုံ့ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေရယ်။

"ဆူဘင်း"

အကြည့်ချင်းဖလှယ်တဲ့အခိုက်တန့် ချယ်ရီပန်းပွင့်ဖတ်လေးတစ်ချပ်က သူ့ဆံပင်လှိုင်းကောက်လေးတွေဆီ လှလှသက်ဆင်းတာက အချိန်ကိုက်ထားသယောင်။

"ဟင်?"

ခြေဆင်းထိုင်ထားတဲ့ ပေါင်တံကျစ်ကျစ်လေးတွေထက် ခေါင်းအုံးပြီးအိပ်ရတာကိုသဘောကျတဲ့အချက်တွေထဲ သဘောအတွေ့ဆုံးအချက်ကတော့ သူ့မျက်နှာလေးကို စိတ်ကြိုက်ငေးနိုင်တာပဲ။

"ဆူဘင်း~"

ကျွန်တော့်နာမည်ကိုခေါ်ရင်းပါးချိုင့်သေးသေးလေးတွေနစ်ဝင်အောင်ပြုံးပြနေတယ်။

"ပြော"

"ချွဲဆူဘင်း~"

အပြုံးတွေထပ်တူကျတော့ ပါးချိုင့်တွေကလည်း ပြိုင်တူနစ်ဝင်ကြတယ်။

လက်ကိုလှမ်းလိုက်ရင်း သူ့ဆံပင်ထက်ကျုးကျော်နေတဲ့ ချယ်ရီပွင့်လေးကို မနာလိုလှတာကြောင့် လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ဖွဖွဖယ်ရှားလိုက်ရင်း

"ပြောလေ Terry ရဲ့"

"ဟင့်အင်း ဘာမှမဟုတ်ဘူး
ချွဲဆူဘင်းဆိုတဲ့နာမည်လေးကို သဘောကျလို့ ခေါ်တာ"

ဆူဘင်းက ခပ်တိုးတိုးရယ်ရင်း ပါးချိုင့်သေးသေးလေးတွေတည်တဲ့ပါးပြင်လေးတစ်ဖက်ကို နွေးထွေးစွာလက်ဖဝါးခပ်ကြီးကြီးနဲ့ အုပ်မိုးလျက် ကိုင်တယ်။

"ထပ်ခေါ်ပါဦး"

"ချွဲဆူဘင်း"

"မင်းက ပထမဆုံးပဲ
ငါ့နာမည်ကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးခေါ်တာ မင်းကပထမဆုံးပဲ Terry"

Terry ကကြင်နာမှုတွေအတိုင်းသားမြင်ရတဲ့မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ့ငေးလျက်ပဲ ဆူဘင်းရဲ့စကားကိုတိတ်တဆိတ်နားဆင်ပေးနေတယ်။

His Blonde ( Completed )Where stories live. Discover now