"Veilig in jou armen" mabbie

deel 11

12 juni 2021 6:07

Ik word wakker van iemand die uit bed stapt. Ik kijk voorzichtig en zie dat t Matthy is. Hij loopt de kamer uit en even later hoor ik dat hij de wc doorspoelt. Ik leg me weer goed terug in bed en weet dat t nu goed zit. Al snel ben ik weer weg.

~tijdje later~

Ik zit rechtop in bed. Matthy ligt er niet. Ik dacht dat hij terug was gekomen maar dat is niet. T is ook pas 8 uur dus denk ook niet dat hij hier nog heeft gelegen. Ik sta op uit bed, pak mn telefoon en loop naar de woonkamer. Ik smelt gewoon van t beeld dat ik zie. Matthy heeft zn teddybeer dus blijkbaar gepakt. Deze heeft hij stevig vast terwijl hij slaapt op de bank. Die teddybeer heeft hij al sinds zn geboorte, maar hij had hrm weggelegd omdat hij vond dat hij er te oud voor is, maar stiekem wist ik altijd al dat hij niet zonder kon. Hij is zo gehecht aan die knuffel. Die knuffel was overal bij. Paniekaanvallen, heeft tranen opgevanhen en nooit wou hij hem inleveren tot ongeveer een half jaartje geleden. Hij vond dat hij er te oud voor was dus had ik hem voor hem weggelegd op een plek waar hij hem altijd kon pakken. Nu is de tijd dus aangekomen dat hij hem weer nodig heeft en dat neem ik hem helemaal niet kwalijk. De eerste dagen dat hij zn teddybeer weg had gelegd kan ik me nog zo goed herrinneren. Hij was bang, hangerig en overprikkeld. Zo veel betekent die knuffel voor hem. Uiteindelijk is ie daar overheen gegroeid, maar nu heeft hij hem toch weer nodig. En dat snap ik echt wel. Als ik in zn schoenen stond weet ik niet of ik t een week vol kon houden. T leven van iemand met autisme lijkt makkelijk, maar als je er zelf in staat weet je pas hoe moeilijk t is. Daar heb ik ook echt alle respect voor. Ik snap hem daar ook echt in, want ik zal anders gewoon niet met hem om kunnen gaan. Hij heeft al geen vrienden en is altijd al wat anderd geweest dan andere, alleen maar door zn autisme. Mensen accepteren t gewoon niet en daar kan ik zo niet tegen. Hij is gewoon zichzelf en dat zullen mensen moeten snappen, maar dat doen ze niet. Ik loop door naar de keuken en maak een ontbijtje voor ons. Ik moet dalijk ook gewoon naar kantoor en Matthy mag echt wel mee van de jongens, maar als hij dat niet wilt hoeft t niet. Als ik een ontbijtje heb ga ik op de bank zitten en eet ik dit op. Als ik halverwege ben word Matthy wakker. Hij schrikt een beetje als hij mij ziet. Volgens mij had hij me niet verwacht. "Hey lieffie" zeg ik. Hij drukt zn knuffel dichter tegen zn borst. Volgens mij is er iets mis. "Ik ben t maar lieffie" zeg ik en zet mn kommetje yoghurt neer op de salontafel. Hij maakt zich nog kleiner als ik naar hem toe ga. "Schatje" vraag ik. Hij schud zn hoofd. Ik laat hem heel even met rust en eet mn yoghurt op. Als ik opsta staat Matthy ook op. Met zn duim in zn mond en zn knuffel stevig tegen hem aan staat hij op. Ik loop de keuken in en hij gaat richting de gang. Ik zet zijn bakje yoghurt in de koelkast en loop even snel naar de slaapkamer. Ik kleed me om terwijl Matthy in bed ligt. "Ik ga naar kantoor schatje, als er iets is moet je me bellen" zeg ik. Hij reageert niet eens. "Hou van jou" zeg ik. Weer reageert hij niet. Ik loop de kamer uit en doe mn schoenen en jas aan. Ik loop de voordeur uit en trek de deur dicht met een vervelend gevoel. Gewoon niet wetend wat er met Matthy is. Ik stap de auto in en rij naar kantoor. Onderweg valt er toch een traan. Ik loop na een tijdje kantoor in en wrijf nog even snel over mn tranen. "Hey maatje" zegt Milo. "Is er iets" vervolgt hij. "Nou ja er is iets met Matthy alleen weet ik niet wat" zeg ik. "Hij heeft zelfs zn teddybeer weer gepakt dus ik denk dat er echt iets is gebeurd anders had hij hem echt wel laten liggen" zeg ik. Milo knikt en komt naar me toe. "Heeft hij nog iets gezegd" vraagt hij en trekt me in een knuffel. Ik schud mn hoofd. "T komt wel goed en anders mag je altijd naar huis he maatje" zegt Raoul. Ik knik en trek terug uit de knuffel. We beginnen meteen met de opnames.

~tijdje later~

"Jongens stop even ik word gebeld" zeg ik. Ze knikken en we stoppen even met opnemen. Ik neem op. "Hallo met Robbie van de Graaf" zeg ik. "Hoi met de politie Eindhoven en omgeving, we hebben net Matthyas het Lam gevonden op straat weet u wat er met hem is" zegt een man. Ik loop weg van de jongens naar een andere ruimte. "Nee hij is sinds vanochtend wat meer naar zichzelf getrokken en reageert nergens op" zeg ik. "Raar, maar is t goed als ik Matthyas naar huis breng en dan blijven wij wel even bij hem tot u er bent" zegt de man. "Is goed ik vertrek nu vanuit mn kantoor dus ik denk dat ik er over een uurtje ben" zeg ik. "Is helemaal prima dan zien we u zo" zegt de man en hangt op. Ik loop weer terug en pak onderweg mn jas. "Sorry jongens maar ik moet naar huis" zeg ik. Ze knikken. "Wij gaan wel even verder" zegt Koen. Ik knik en ga naar de auto.

971 woorden