7 november 2021 12:07
We zitten allemaal aan de eettafel re lunchen. Met Mat gaat t volgens mij al wel iets beter, maar t kan ook zijn dat hij t verbergt. "Robbie ik heb genoeg" zegt Matthy als hij 1 broodje op heeft. "Laat maar staan" zeg ik. Hij knikt. "Ik ga even mn knuffel pakken" zegt hij. Ik knik en hij staat op. Hij verdwijnt in de gang. "Eet hij niet te weinig" zegt Koen. Ik knik. "Jawel maar ik ga hem niet dwingen" zeg ik. Ze knikken. "Hij blijft wel lang weg om zn knuffel te pakken" zegt Raoul na 7 minuten. Ik knik en sta op. "Ik ga even kijken" zeg ik en loop naar zn kamer. "Schatje kan ik binnenkomen" klop ik op de deur. Ik hoor een geluidje achter de deur dus maak hem open. "Hey wat is er" vraag ik als ik hem op t bed zie zitten met opgetrokken knieen. "Knuffel is weg" snikt hij. Ik loop naar hem toe en ga naast hem zitten. "Waar ben je allemaal geweest want dan moeten we daar zoeken" zeg ik. "Hier en woonkamer" snikt hij. Zal ik voor je kijken in de woonkamer of wil je mee" vraag ik. Hij wijst mij kort aan. Ik sta op en loop naar de woonkamer. "Iemand van jullie de knuffel van Mat gezien" vraag ik. "Ja die ligt volgens mij in de keuken" zegt Milo. Ik knik en loop naar de keuken waar inderdaad de knuffel van Mat ligt. Ik pak hem en bedank Milo, waarna ik terug ga naar de kamer van Matthy. "Hey ik heb hem gevonden" zeg ik. Hij kijkt op en pakt de knuffel, waarna hij zn tranen wegveegt en haperend zucht. "Gaat ie weer" vraag ik. Hij knikt en geeft me een knuffel. "Je had me de volgende keer ook eerder kunnen roepen he" zeg ik en wrijf over zn rug. Hij knikt en trekt terug. "Wat wil je doen" vraag ik. Hij kantelt zn hoofd naar beneden. "Eigenlijk naar Eindhoven" t laatste woord fluistert hij bijna. "Hey dat is niet erg he als je dat wilt kunnen we dat doen" zeg ik en zorg dat hij me weer aankijkt. Hij knikt klein. "Zullen we dan wat spulletjes pakken en dan gaan we even een paar daagjes rusten in Eindhoven" zeg ik. Hij knikt. "Over een half uurtje in de woonkamer dan kun je de jongens ook nog gedag zeggen" zeg ik. Hij knikt en begint met spullen in te pakken. Ik loop naar de woonkamer en vertel t tegen de andere. Die vinden t prima en snappen t wel. Ik pak ook wat spullen en ga naar beneden waar Matthy ook al zit. "Zullen we gaan" vraag ik. Hij knikt en staat op waarna hij de jongens om ste beurt een knuffel geef. "Doe maar lekker rustig aan he en je mag altijd bellen" zegt Milo. Matthy knikt en we lopen naar de auto. "We doen gewoon rustig aan en je hoeft je niet schuldig te voelen want t is niet erg als je even rust wilt" zeg ik en start de auto. Hij knikt en kijkt naar buiten.
~tijdje later~
We zijn aangekomen in Eindhoven. We stappen uit de auto en lopen t flatgebouw naar binnen. Als we voor de voordeur staan maak ik open en lopen we naar binnen. We leggen de spullen in de hal en lopen naar de woonkamer waar Matthy op de bank gaat zitten. "Wat wil je doen" vraag ik en ga naast hem zitten. "Knuffelen met jou" zegt hij. "Is goed schatje" zeg ik. Hij slaat zn armen om me heen en legt zn hoofd op mn borst. Ik sla mn armen ook om hem heen en wrijf over zn rug. "Robbie" hoor ik na een half uurtje zacht. "Ja maatje is er iets" vraag ik. "Ik uhm ik denk dat ik" stottert hij en haalt zich uit de knuffel om een traan weg te vegen. "Hey t maakt niet uit wat er is ik zal niet boos worden" zeg ik. "Ik denk dat ik een stijve heb Robbie. T doet echt pijn" zegt hij zacht en er rollen meer tranen over zn wangen. "Ik snap t als je me nu niet meer leuk vind" zegt hij en staat op waarna hij richting de slaapkamer loopt. Ik loop naar de keuken en loop dan ook naar de slaapkamer. Ik zie Matthy op bed zitten met zn handen voor zn gezicht. "Hey ik heb wat drinken voor je" zeg ik en ga naast hem zitten. Hij schud zn hoofd. Ik zet de glazen om mn nachtkastje en trek hem in mn armen. "T is niet erg schatje. Als je even rustig doet kan ik je daarna echt wel even helpen, maar dat werkt niet als je huilt" zeg ik. Hij knikt en word langzaam rustiger. "Gaat ie weer" vraag ik. Hij knikt en trekt uit de knuffel waarna hij zn tranen wegveegt. "Zal ik je helpen" vraag ik. Hij knikt klein. Ik ga op zn bovenbenen zitten. "Als je iets niet fijn vind moet je t gewoon zeggen he" zeg ik. Hij knikt en ik maak zn riem los, die ik uit doe. Ik doe mn eigen trui uit en daarna die van Matthy. Ik doe mijn broek uit en ga van Mat zn benen af. Ik doe zn broek voorzichtig uit en leg die ook aan de kant. "Als je komt gewoon laten gaan en niet ophouden en al helemaal niet schuldig voelen als je uberhaupt komt" zeg ik. Hij knikt en ik ga zn boxer uit. Ik zet mn handen erom heen en begin hem af te trekken. Hij kreunt zachtjes. Na 7 minuten buig ik naar voren en begin ik met mondmerk. "Robbie ik ga komen" zegt Matthy na 5 minuten. Ik knik en ga door. Na 2 minuten komt hij inderdaad klaar. Ik slik t door en ga weer omhoog. "Mag ik nog door of niet" vraag ik. Hij knikt klein waardoor ik hem een teken geef dat hij moet gaan liggen. Dit doet hij. Ik trek mn boxer uit en ga boven hem hangen. Met een hand help ik mezelf bij hem naar binnen. Langzaam beweeg ik zodat hij kan wennen. "Kan ik" vraag ik na 5 minuten. Hij knikt. "Als ik je pijn doe moet je t zeggen" zeg ik. Hij knikt en ik ga steeds iets harder. "Auw stop Rob" zegt hij na 5 minuten. Ik knik en ga rustiger. Als ik na nog 4 minuten klaarkom haal ik me eruit en ga ik naast Matthy liggen. Hij legt zich tegen me op en ik sla mn arm om hem heen. "Gaat ie weer beter" vraag ik. Hij knikt. "Als je dit hebt he dan hoef je t maar te zeggen he" zeg ik. Hij knikt. "Als je moe bent doe je maar je ogen dicht. Ik blijf gewoon hier bij je" zeg ik. Hij knikt en sluit zn ogen. "Ik hou van je Robbie" zegt hij nog zacht. "Ik ook van jou lieffie, ik ook van jou" zeg ik en druk een kusje op zn haar waarna ik merk dat hij al slaapt.
1196 woorden
JE LEEST
"Veilig in jou armen" mabbie
FanfictionMatthy is autistisch en heeft iedere keer een leeg gevoel als de andere opnemen zijn of hij in groepen mensen staat. Behalve bij 1 iemand. Robbie van de Graaf. Hij is bi en niemand weet het. Hij heeft t lastig. Net uit een depressie en ouders die be...
