"Veilig in jou armen" mabbie

deel 44

Door

Pov matthy

Ik sta bij Antoon in de kleedkamer. Wel heb ik de hele tijd steken in mn armen, maar ik negeer ze. "Maatje wil jij eventjes hier blijven of ga je mee t podium op" vraagt hij. "Jou mee niet leen blijf" zeg ik. Hij knikt en ik pak zn hand vast. Samen lopen we naar t podium, waar ik aan de zei kant blijf staan. "Ik heb ook een bijzonder ventje meegenomen" zegt hij na 4 nummers. Hij gaat door zn knieen richting mij en wenkt me naar hem toe. Ik ren op hem af en sla mn vrije hand om hem heen. "Zullen we eventje gaan zitten" vraagt hij. Ik knik en we gaan zitten. "Wie van jullie was bij de show in de Ziggo Dome" vraagt hij. Je hoort best wel veel gejuich. "Ik heb nog steeds contact met Robbie en hem en nu is t echt een maatje geworden" zegt hij. "Ander halve week geleden lag ie in t ziekenhuis" zegt Antoon. "Wil je zelf uitleggen of moet ik t doen" vraagt hij. Ik tik hem aan. "Hij belde me opeens op. Hij moest een sonde krijgen, maar hij wou t niet. Ik heb hem geholpen met een keuze maken en de dag later ging ik langs bij t ziekenhuis. Hij had zn sonde gekregen" begint hij. Ik voel tranen prikken als ik eraan terug denk. "Hij zag er vredig uit in t bed en dat was ook zo. T ging goed met hem. Tot ik gister gebeld werd" gaat hij verder. Er rollen al wat tranen. Hij veegt ze weg en geeft me een glimlach. "Koen en Milo hadden een prank bij hem uitgehaald en wouden t goed maken, maar praktisch gezien was hij bang. Ik was langsgegaan bij mn maatje en had hem eventjes meegenomen. Toen hebben we gezellig gekletst en zijn we bij mijn papa op bezoek geweest. Hier kwam ik erachter dat hij zelf geen ouders meer heeft. Dit viel verkeerd bij hem, maar toch zette hij door" zegt hij en trekt me in een kort knuffel. "Ik ging met hem mee naar de jongens om hem terug te brengen. Hij verzette zich over alle angst om met Koen en Milo te praten. Gelukkig is t nu weer goed tussen hun. Nadat hij zn bijvoeding had gekregen viel hij vrij snel in slaap. Ik had met Robbie en de andere nog een gesprek" zegt hij. "Jullie weten al dat dit jongetje autisme heeft, dit heb ik toen uitgelegd, maar ook heeft hij wat last van spraakgebrek. Hierdoor zei de dokter in t ziekenhuis dat ze hem moesten testen op t FASD syndroom. Dit is lastig voor hem en gaat ook lastiger worden, maar ik weet dat hij er alles aan doet om zich goed te voelen toch maatje" zegt hij. Ik knik en laat me in zn armen vallen. De tranen vloeien hard en de pijn in mn arm helpt ook niet mee. "Nu had ik vanochtend met hem ontbijt gemaakt voor de andere jongens" zegt hij. Ik knik hevig en er verschijnt weer een lach op mn gezicht. "Wil je dit wel vertellen" vraagt hij. Ik knik en veeg mn tranen weg. Hij geeft me de microfoon. "Ikke bijt maakt voor reen en toen Robbie wakker maakt. Hij sreeuw daan en ikke bang, maar niet bang hoeft zijn. Robbie lief. Toen wij Miel daan alleen stinkt hij" zeg ik. Iedereen lacht. "Maar liefje jij bent ook lief!" hoor ik iemand schreeuwen. Ik kijk Antoon aan. Hij gaat staan en maakt een hartje. Hierna tilt hij mij op en zie ik Robbie staan. "Ikke Robbie" vraag ik aan Valentijn. "Ik zorg wel dat ie naar achter komt ga maar verder" zegt hij. Ik knik en ga weer zitten. "Toen wij Roel gaan zijn. Ik had knuffel met papa Roellie daan. En toen, toen wij Koen. Ik weer pring daan en hij duw mij op de rond. Ik auw en toen Tijn en Robbie kom en ikke ziekhuis. Ikke foto's laat maakt en toen ik broken arm en nu gips" zeg ik. Als ik me omdraai zie ik filmpjes van vanochtend op t scherm. Ook Robbie die van alles uitlegd. Als ik dan beter kijk zie ik Robbie staan. Ik sta op en ren naar hem toe. Hij tilt me op en zet me op zn heup. Zo loopt hij weer naar Antoon toe. "Dit Robbie. Hij lief, maar van mij" zeg ik. Ik hoor iedereen lachen en een hartje maken. "Zullen we dan maar weer verder gaan met de show" vraagt Antoon als de filmpjes klaar zijn. Ik knik tevreden. Ze gaan weer zitten. "Ik hoop dat jullie een beetje respect hebben naar elkaar en ook naar zo'n mensen. Iedereen is anders net als Matthy, maar hij hoort er ook bij" zegt hij. Ik knik en we gaan weer verder. Robbie en ik gaan we aan de zijkant staan. "Robbie pijn" zeg ik. Hij knikt en loopt af. Ik wijs hem de kleedkamer van Antoon en daar zet hij me neer. Uit zn broekzak haalt hij mn pijnstillers. Hij pakt een glas water en geeft t beide aan mij. Ik slik ze en ga liggen. T duurt ongeveer een half uurtje tot drie kwartier voor t inwerkt. Na 10 minuten komt Antoon binnen. "Hier zijn jullie" zegt hij. Robbie knikt. "Ikke pijn arm dus pilletje neem en nu even rustig" zeg ik. Hij knikt. "Zal ik je dan nu maar je cadeautje geven voor als je dalijk slaapt" zegt hij. Ik knik. Hij pakt een tasje en geeft hem aan mij. Ik maak hem open en zie een jasje, die iedereen van de bandleden en hij ook heeft. "Die mij" vraag ik. Hij knikt. "Die is voor jou maatje" zegt hij. Ik bedank hem en we geven elkaar een knuffel. "Ik ga weer maatje, doe maar lekker rustig" zegt hij. Ik knik en hij gaat weer. Robbie gaat wat op zn telefoon en ik staar naar t plafond. Wil Robbie niet meer met me praten. Ben ik vervelend. Vind ie me nog wel lief. T word te veel. Mn ademhaling loopt op. Rob merkt t niet. Ik sta op en loop naar de zijkant van t podium. Als t liedje afgelopen is ren ik naar Antoon toe en sla ik mn armen om hem heen. "Eventjes een momentje mensen" zegt hij en gaat zitten. Hij legt zn microfoon aan de kant en trekt mij op zn schoot. Mn hoofd drukt hij tegen zn borst. Hij fluistert lieve woordjes in mn oor. Zo ben ik vrij snel rustiger. Samen gaan we staan en brengt hij me naar de zijkant van t podium. "Ik moet nog een paar nummers. Eventjes volhouden daarna kom ik naar je toe" zegt hij. Ik knik en ga zitten. Hij loopt weer terug en iedereen heeft een hartje in de lucht. "Sorry voor dit, maar we gaan nu weer door" zegt hij en gaat weer door.

1159 woorden