Το κακό παιδί...

Κεφάλαιο 10

-Βρε παιδί μου, βγες και λίγο από εδώ μέσα. Τόσες μέρες είσαι κλεισμένη στο δωμάτιο σου και το μόνο που κάνεις είναι να κοιμάσαι και να τρως. Δε σου λέω να τρέξεις στους δρόμους χαρούμενη και ευτυχισμένη αλλά έλα τουλάχιστον έλα μέχρι το σαλόνι, έλα να βγούμε λίγο στο μπαλκόνι να σε δει ο ήλιος. Δεν θα στον φέρει πίσω ούτε η θλίψη ούτε τα δάκρυα τον άντρα σου. Ημητέρα μου προσπαθούσε να με κάνει να βγω από το δωμάτιο μέρες τώρα αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Καταλάβαινε το πένθος και τον πόνο μου, αλλά ανησυχούσε. Δεν της είχα πει κάτι για την εγκυμοσύνη όμως ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θα το καταλάβαινε. Ήταν η μάνα μου, είχε υπάρξει έγκυος και αυτή και με ήξερε τόσο καλά όσο κανείς, αφού υπήρχαν στιγμές που απορούσα και εγώ πως της είχε ξεφύγει τόσο καιρό.

-Θα έρθω σε λίγο, αλήθεια... Πες στη Χριστίνα να μου φτιάξει έναν χυμό πορτοκάλι και θα έρθω να καθίσουμε λίγο στην αυλή. Δώσε μου δυο λεπτά να ντυθώ γιατί κάνει κρύο και το μόνο που μου έλειπε τώρα είναι να κρυώσω και από πάνω. Της είπα και σηκώθηκα απρόθυμα. Φόρεσα μια ζακέτα που μου είχε χαρίσει εκείνος από ένα ταξίδι μας στην Ιταλία, την τύλιξα γύρω μου για να μην κρυώνω και έβαλα πάλι τα κλάματα.

-Ότι και να ακούσεις για τον πατέρα σου στη ζωή σου, εγώ μόνο ξέρω τι πραγματικά ήταν. Δεν θα στον θεοποιήσω επειδή πέθανε. Αλλά θα σου λέω κάθε μέρα, για όλη σου την ζωή πόσο θα σε αγαπούσε αν προλάβαινε να σε γνωρίσει. Δεν ξέρω τι θα γινόταν με εμένα και αυτόν αν συνέχιζε να είναι ζωντανός, αν θα αντέχαμε μαζί για πάντα... αλλά δεν θα το μάθω και ποτέ, αφού μου στέρησαν αυτό το δικαίωμα. Όμως μωράκι μου, είμαι απόλυτα σίγουρη, πως όπως αγάπησε εμένα με όλη τη δύναμη της ψυχής του, τόσο και περισσότερο θα αγαπούσε και εσένα. Και άλλο τόσο θα σε αγαπάω και θα σε προσέχω εγώ. Είσαι ότι μου έχει μείνει, εσύ ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι που έχω μέσα μου... το μωράκι μου. Ψιθύρισα μόνη στην κοιλιά μου και βγήκα έξω σκουπίζοντας τα δάκρυα μου. Η μητέρα μου με περίμενε ήδη στον κήπο, είχε καθίσει σε μια καρέκλα και δίπλα της ακριβώς είχε βάλει μια και για μένα. Παραμέρισα την καρέκλα και στάθηκα μπροστά της, έσκυψα και κούρνιασα στα γόνατα της όπως έκανα όταν ήμουν μικρή κάθε φορά που είχα ανάγκη την προστασία της. Ξέσπασε σε κλάματα και αυτή μαζί μου και άρχισε να με χαϊδεύει και να μου λέει λόγια παρηγοριάς. Πήρε το ποτήρι με τον χυμό στο χέρι της και μου έβαλε το καλαμάκι στο στόμα σαν να ήμουν μωρό. Τραβήχτηκα πίσω χαμογελώντας.