Το κακό παιδί...

Κεφάλαιο 11

Με κοιτούσαν και οι δύο με το στόμα ανοιχτό. Ο Χρηστάκης απογοητευμένος, ενώ στο βλέμμα του Σάκη έβλεπα κάτι σαν.... θαυμασμό! Ο μικρός θύμωσε, φώναξε, μου είπε ότι αυτό που ήθελα να κάνω ήταν ηλίθιο, ότι τουλάχιστον θα έπρεπε αυτός να ήταν μπροστά που τον ήξεραν ήδη και που ήταν άντρας, είπε ότι εκμεταλλευόμουν την περιουσία του αδερφού του και άλλες τέτοιες βλακείες. Του απάντησα ότι είτε το ήθελε είτε όχι ο Αντρέας σε εμένα τα είχε αφήσει όλα και ήταν δικαίωμα μου να κάνω ότι θέλω, ότι αυτός ήταν πολύ λίγος για να διαχειριστεί την κατάσταση και πως του έκανα και χάρη που του έδινα μερίδιο της δικής μου πλέον περιουσίας. Τσακωθήκαμε πολύ άσχημα, είπαμε βαριές κουβέντες και στο τέλος έφυγε χτυπώντας την πόρτα με δύναμη πίσω του. Καθόλου δεν με ένοιαζε, δεν υπολόγισα ποτέ στον αδερφό του Αντρέα. Ένα μικρό παιδάκι ήταν που μια ζωή ήταν η ουρά του αδερφού του, δεν θα μπορούσα καν να συνεργαστώ μαζί του, ήταν ένα άβουλο πλάσμα που απλά ονειρευόταν να έχει λεφτά και να τα τρώει στις κοπέλες που έκαναν στριπτιζ στα διάφορα μαγαζιά που σύχναζε. Όταν έμεινα μόνη με τον Σάκη του εξήγησα με λεπτομέρειες τι ήθελα να κάνει και επέμεινα να γράψει το μερίδιο του μικρού σε εκείνον, παρόλο που αυτός μου είπε ότι δεν χρειαζόταν να το κάνω.

-Ο Χρηστάκης έχει ήδη πολλά και έτσι όπως σου μίλησε δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τον βοηθήσεις και όλας. Είναι αχάριστος και ούτε ευχαριστώ δεν θα ακούσεις.

-Ο Αντρέας μια ζωή τον φρόντιζε και τον προστάτευε όμως ...γιατί ήξερε πως μόνος του δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα. Και αυτό θα κάνω και εγώ, αστον να λέει, θα καταλάβει όταν έρθει η ώρα πως δεν με θέλει για εχθρό αλλά για σύμμαχο. Θα τους διαλύσω Σάκη, όλους θα τους καταστρέψω τα πάντα όπως έκαναν αυτοί σε εμένα.

-Το ξέρεις ότι ο Αντρέας σε ήξερε καλύτερα από τον καθένα;

-Τι εννοείς;

-Όταν αποφασίσατε να παντρευτείτε, ήρθε και άλλαξε την διαθήκη του , η παλιά ήταν... ας πούμε λίγο διαφορετική από ότι αυτή που τελικά έκανε. Όταν μου είπε ότι θα σου αφήσει το περιθώριο και την επιλογή να διαχειριστείς όπως θες τα πάντα, τον είπα τρελό, και ο Αντρέας μου έβαλε τις φωνές. Ήταν ξεκάθαρος και σίγουρος πως ακόμα και αν αποφάσιζες ποτέ να ασχοληθείς με τις δουλειές του θα τα κατάφερνες. Και ξέρεις, από το ύφος σου και από όλα αυτά που μου λες μόνο αυτή τη στιγμή, βλέπω ότι είχε απόλυτο δίκιο. Όλα αυτά που ξέρεις... όλα αυτά που έχεις στο μυαλό σου.... Αλίκη... μιλάς και είναι σαν να ακούω τον Αντρέα. Και πολύ χαίρομαι που θα συνεργαστούμε, γιατί εγώ ήμουν πάντα δίπλα του, σύμβουλος, δικηγόρος και φίλος. Να με υπολογίζεις έτσι ακριβώς και εσύ. Στο κάτω- κάτω γυναίκα του είσαι, άρα είναι το ίδιο πράγμα. Λοιπόν, από πού ξεκινάμε; Είπε και κάθισε σε μια καρέκλα δίπλα μου ανοίγοντας τον υπολογιστή που βρισκόταν μπροστά μας.