Το κακό παιδί...

Κεφάλαιο 9

Παρόλο που δεν ήθελα να σηκωθώ και να απομακρυνθώ από δίπλα του ούτε για λίγο, σηκώθηκα και μπήκα στο μπάνιο να κάνω ένα ντους. Καθώς έπεφτε το νερό επάνω μου εγώ χαμογελούσα μονίμως σαν χαζή. Τι θα κάναμε τώρα; Τι θα έκανα με τον Αντρέα; Θα παντρευόμουν τελικά, θα μπορούσα να είμαι με τον Φίλιππο ή όχι; Δεν με ενδιέφερε τίποτα. Ήμουν εκεί, μαζί του εκείνη την στιγμή και εγώ αυτό ήθελα. Να είμαι μαζί του, δεν με ένοιαζε ο τρόπος. Τυλίχτηκα με την λευκή πετσέτα και βγήκα από το μπάνιο πατώντας στις μύτες από φόβο μήπως τον είχε πάρει ο ύπνος.

-Ξεκόλλα σου λέω, δεν της είπα τίποτα. Δεν υπάρχει περίπτωση να ρισκάρω τις ζωές όλων για κανένα λόγο, τα πράγματα θα γίνουν όπως είπαμε. Αλλά δεν μπορώ, δεν θέλω να ρισκάρω να κινδυνέψει εκείνη. Ο Φίλιππος δεν κοιμόταν, στεκόταν στην μπαλκονόπορτα και μιλούσε ψιθυριστά στο τηλέφωνο. Μόλις με κατάλαβε έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο χωρίς να πει κάτι άλλο. Έκανα την χαζή, υποκρίθηκα ότι δεν είδα, ούτε άκουσα τίποτα και αφού τον φίλησα έφυγε ήσυχος να κάνει και αυτός ένα ντους. Την στιγμή που μπήκε στο μπάνιο άρχισα να ψάχνω το κινητό του σαν τρελή. Αλλά δεν έβρισκα τίποτα, κανένα μήνυμα, καμία κλήση, κανένα νούμερο αποθηκευμένο, σαν να μην υπήρχε αυτό το τηλέφωνο, αφού μόλις είχε μια συνομιλία με κάποιον, δεν ήταν δυνατόν να μην είναι καταγεγραμμένη. Έτρεξα στις μύτες των ποδιών μου να βρω τα ρούχα του, τα οποία ήταν σκορπισμένα σε όλο το δωμάτιο. Κοίταξα το παντελόνι του και δεν βρήκα πάλι τίποτα, είχα το νου μου στο ντουζ και όσο άκουγα το νερό να τρέχει συνέχιζα να ψάχνω χωρις όμως κανένα αποτέλεσμα. Δεν μπορεί, δεν ήμουν τρελή, κάτι έκρυβε, κάτι που αφορούσε εμένα, έπρεπε να το βρω.

Έτοιμη να καταθέσω τα όπλα κοίταξα και τις τσέπες του μπουφάν του όπου βρήκα ένα δερμάτινο καφέ πορτοφόλι. Το άνοιξα με χέρια που έτρεμαν, λες και επρόκειτο να βρω καμία βόμβα. Η ταυτότητα του, το δίπλωμα της μηχανής, μια φωτογραφία του με κάποιον στην Ισπανία, μια δεύτερη ταυτότητα με δική του φωτογραφία αλλά με άλλα στοιχεία, μερικές κάρτες από μαγαζιά... μισό λεπτό... αυτή ήταν μια δεύτερη ταυτότητα; Και το όνομα γιατί ήταν άλλο; Και η φωτογραφία ήταν σίγουρα του Φίλιππου. Είχε δύο ταυτότητες, που ήταν μπλεγμένος και αυτός; Θέλοντας να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε συνέχισα να κοιτάω τα χαρτιά που είχε στο πορτοφόλι του. Και τότε ξαφνικά, από κάτι φαινομενικά πολύ απλό ξετύλιξα το κουβάρι που υπήρχε μπλεγμένος ο Φίλιππος. Ένα χαρτάκι, ένα μικρό καρτελάκι από ένα εστιατόριο, με μικρές σφραγίδες επάνω και ημερομηνίες. Κάτι τόσο απλό κάτι που θα ήταν εύκολο να ξεφύγει από κάποιον. Και όμως, ήμουν τυχερή, είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο και ήμουν σίγουρη. Έπεσα στο κρεβάτι απογοητευμένη και τον περίμενα για να κάνουμε μια σοβαρή και ειλικρινή κουβέντα πλέον.