ရှိုက်ငင်သံတွေကျယ်လောင်လာတဲ့ ဂျီမင်က ကုတင်ဘေးမှာခွေခွေလေးလဲကျနေပြီး ရင်ဘက်ကိုဖိကာ နှုတ်ခမ်းသားကိုကိုက်၍ ငိုသည်။ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သတ်သွားမလားတောင် ထင်ရတယ် ။ဒီခံစားချက်က စို့နစ်လွန်းလို့ ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ချေ။
စကားသံလည်းထွက်ကျမလာတော့ဘဲ လည်ပင်းဝမှာတစ်ဆို့နေတယ် ။ ဂျောင်ဂု ကိုဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိကထပ်တလဲလဲသတိပေးနေတယ်။တုန်ရီစွာနဲ့ဘဲ လှုပ်မလာတော့တဲ့ ဂျောင်ဂုရဲ့လက်ချောင်းတွေကို တင်းကျပ်စွာဆုတ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပါးပြင်နဲ့အပ်ထားလိုက်တယ်။
ခွဲစိတ်မှုလည်းထပ်မလုပ်တော့ဘဲဘေးနားကနေ မတ်တပ်ရပ်ပြီးကြည့်နေကြတဲ့ ဆရာဝန်နဲ့သူနာပြုတချို့သည်လည်း မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတယ်။ချစ်လျက်နဲ့ အချိန်မှီမဖွင့်ပြောရင် ဆုံးရှုံးသွားတော့မှ နောင်တရလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် ဒေါက်တာနဲ့ ဂျောင်ဂု တို့ရဲ့အချစ်ဇာတ်လမ်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရလိုက်တဲ့သင်ခန်းစာကတော့ ချစ်နေရင်လည်း ဖွင့်ပြောဖို့ဝန်မလေးသင့်ဘူးဆိုတာဘဲ။နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာ မဟုတ်လား။ဝေးသွားတော့မှ ပြန်လာပါလို့ တဆာဆာအော်နေလို့လည်း မထူးသလို သူတစ်ပါးလက်ထဲ ပါသွားရင်လည်းဝမ်းနည်းနေရုံဘဲ တက်နိုင်မယ်။
ဆုံးရှုံးသွားတော့မှ ထိုလူရဲ့တန်ဖိုးကိုသိသွားတာထက် စာရင် ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိစဉ်ကတည်းက တန်ဖိုးထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။
*အဆင်ပြေရဲ့လား ဒေါက်တာ...*
*မပြေဘူး..!ကျွန်တော်ရူးတော့မလိုဘဲ ခံစားရတယ်....*
*သူ ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။သေချာပေါက် အသက်ရှင်ရမှာလေ....ဒါမှ သူ့ကိုချစ်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းဖွင့်ပြောလို့ရမှာပေါ့.…...*
*အခုတော့....!ကျွန်တော်....*
*ဂျောင်ဂု ကဒေါက်တာ့ကိုအရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ ဘေးကကျွန်တော်တို့တောင် ကြာည့်တာနဲ့သိတယ်...*
