ခြေနှစ်ချောင်းမကယ်ကောင်းဘူးဆိုတဲ့ စကားပုံကသိပ်မှန်တယ်။အခုတော့သူ့မှာ အရှုပ်ထုတ်လေးဂျောင်ဂုကို အိမ်ပေါ်ေခါ်တင်ထားရပြီ။တစ်ယောက်ထဲနေရတာ ဘာဖြစ်တယ်၊ညာဖြစ်တယ်ဆိုပြီး ဆင်ခြေတွေပေးကာ သနားစရာကောင်းအောင်ပြောနေတော့ အသည်းနုတဲ့သူကဘဲ နောက်ဆုံးလက်ခံလိုက်ရသည် ။အခန်းပိုလည်းရှိနေတော့ စိတ်ပျော်တဲ့အထိခဏလောက်နေပါစေဆိုပြီး သဘောထားကြီးစွာနေခိုင်းလိုက်သည်
သို့ပေမယ့် အခွင့်ရေးသမားလေးဂျောင်ဂုကအနီးကပ်ဖြစ်သွားမှ သူ့ကိုနည်းမျိုးစုံနဲ့နားဒုက္ခပေးတော့သည်။သူသွားလေရာနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး ချစ်သူတွေပါလို့လည်းကြွားလုံးထုတ်သေးသည်။
ဂျီမင်မှာပြောစရာစကားလည်းပျောက်ရှကုန်လို့ လုပ်ချင်သလိုသာလုပ်တော့ဆိုပြီးလွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။
*မင်းအိမ်ကိုပြန်ဖို့စိတ်ကူးမရှိဘူးလား ..*
*ဟုတ်..!မရှိဘူး...*
*အဲတော့ ငါ့ဆီမှာဘဲဆက်နေဦးမယ်ပေါ့..*
*ဒါပေါ့...ဒေါက်တာ ခေါ်ထားတာလေ ...*
*အခုမောင်းထုတ်မယ် ပြန်တော့. .*
*ဟင့်အင်း..!အဲလိုလုပ်လို့မရဘူး။လူကြီးဆိုတာ စကားတည်ရတယ်..*
*ဘာ လူကြီးလည်း ..!ငါခေါက်ထည့်လိုက်လို့ ..*
*တွေ့လား တွေ့လား .!သူများသားကိုအနိုင်ကျင့်တယ် ....*
ဂျီမင်ကရိုက်ဖို့လက်လေးရွယ်တော့ မျက်လုံးမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုဆူရင်းပြောလာတဲ့ ဂျောင်ဂုကြောင့် ရယ်ချင်မိသွားသည်။ကိုယ်ကိုကျုံ့ပြီး ဆိုဖာဒေါင့်ကိုကပ်သွားပုံက အပြစ်ကင်းတဲ့ကလေးငယ်တစ်ယောက်လိုဘဲ ။သူမရိုက်တော့ဘူးဆိုတာသိမှ မျက်လုံးတဖက်ကိုဖွင့်ပြီးခိုးကြည့်လာသည်။
မူယာမာယာများတဲ့ဂျောင်ဂုကိုသူတကယ်လက်လျော့လိုက်ပြီ။ပြောရတဲ့သူဘဲ မောပြီးအသက်ထွက်သွားနိုင်တယ်။ဂျောင်ဂုကဖြုံတောင်မဖြုံဘူး။
*ဆိုးလ်မှာမင်းအိမ်ရှိတယ်မလား...ဘာလို့မပြန်တာလဲ....*
*ဘယ်သူမှမရှိတာ ကျွန်တော်တယောက်ထဲမနေချင်ဘူး.....*
