မျက်လုံးပွင့်လာသည်နှင့် ဘေးကိုစောင်းကြည့်လိုက်တော့ မိမိလက်အားဆုပ်ကိုင်ကာ မှေးအိပ်နေသော ချာတိတ်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချာတိတ်၏ခေါင်းအား အသာပွတ်ပေးလိုက်တော့ နိုးလာခဲ့သည်။
" ချာတိတ် ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး "
" မင်းသတိရလာပြီ "
" အင်း ကိုယ်ချာတိတ်ဆီပြန်လာပြီ "
ထိုအခါမှ ထိုင်ရာမှထကာ အာဏာ့အားရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
" တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့ကြောင့်... "
" မင်းဘာမှမဖြစ်တာဘဲ ကိုယ်ပျော်ပါတယ် "
" ဟင့်.. ငါမင်းကို မုန်းတယ်လို့ပြောမိတာတောင် မင်းအသက်ကိုစွန့်ပြီး ငါ့ကိုကယ်လိုက်သေးတယ် "
" ကိုယ်မှမမုန်းတာ "
" ငါလည်းမင်းကိုမမုန်းပါဘူး အဲ့တုန်းက ငါ..ငါ့ကိုတကယ်ထားခဲ့မယ်ထင်ပြီးပြောလိုက်မိတာ "
" အရူးလေး ကိုယ်မင်းကိုထားခဲ့စရာလား ကိုယ်မှအဲ့လိုမပြောရင် မင်းထွက်သွားမှာမှမဟုတ်တာ "
" အီးဟီးးးး "
" ဟောဗျာ မငိုရဘူးလေ ကိုယ်မှားပါတယ် မငိုနဲ့တော့နော် "
" ဟင့်အင်း မင်းငါ့ကိုအရမ်းချစ်တာကိုခံစားမိပြီး ပျော်လို့ငိုတာပါ ဟင့်... "
" ငိုစရာလား မငိုနဲ့တော့ တိတ် "
" ဟုတ် "
ရုတ်ချည်းပင် ယဉ်ကျေးသွားတဲ့ ချာတိတ်ကိုကြည့်ကာ ရီရခက်၊ငိုရခက်ပင်။
" သား သတိရလာပြီလား "
" ဖေဖေရောရောက်နေတာလား "
အခန်းထဲဝင်လာသည့်ဖေဖေနှင့်နောက်မှကပ်ပါလာသည့်စစ်ရိပ်။ ဖေဖေကအနားရောက်လာကာ
" သက်သာရဲ့လား နာနေသေးလား သား "
" ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ် ဖေဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီကိုသာပြန်သွားလိုက်ပါ "
" တကယ်အဆင်ပြေတာလား "
" တကယ်ပါ "
" ဒါဆို လိုအပ်တာရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်နော် "
