Mistakes

Αποφάσεις

-Emily τι κάνεις εκεί? Emily ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ? ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΑΜΏ ΤΗΝ ΠΟΥΤΆΝΑ ΜΟΥ ..Emily μίλα μου

δεν μιλούσα ,δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη , πως να το πω αλλιώς , ο κόμπος στο λαιμό μου δεν λέει να φύγει , ο κρύος ιδρώτας με λούζει στην κυριολεξία

-εσύ είσαι ? γιατί είσαι εκεί ?

-Emily τι γίνεται εδώ ?

άκουσα την φωνή του Rayan , γύρισα αργά και τον κοίταξα σαν να έβλεπα κάποιον ξένο , η φωνή ακόμα ακουγόταν ακόμα μέσα από το ακουστικό να φωνάζει αλλά πλέον στα αυτιά μου έφτανε σαν εκοφατικός ψίθυρος .

κοιτώντας με στα μάτια ο Rayan άπλωσε το χέρι του και μου είπε αργά και σταθερά ,λες και μιλούσε σε μικρό κοριτσάκι

-Emily δώσε μου το τηλέφωνο

εγώ σαν υπνωτισμένη από τα μάτια του το έδωσα , ένιωσα σαν ,άμυαλο ,άβουλο ,κενό δοχείο . Ο Rayan έκλεισε το κινητό και περπάτησε προς την κουζίνα ,τον ακουλούθισα ξέροντας πως είναι αναγκασμένος να μου πει την αλήθεια ,τον βρήκα να κάθετε στο τραπέζι και να με περιμένει ,κάθισα απέναντι του και τον κοίταξα μέσα στα καταπράσινα μάτια του. Το βλέμμα του δεν προδίδει τίποτα ,είναι κενό ,άψυχο ,καμία σχέση με τον ζεστά ,καλοσυνάτα μάτια του και αυτό ήταν που με έκανε να ανησυχώ περισσότερο. Θυμό ? θυμό δεν μπόρεσα να νιώσω , είπα και πρι ένιωθα άδεια ,κενή, πως το λένε ?

Τον κοιτούσα επίμονα περιμένοντας την αλήθεια να βγει από τα χείλι του , αλλά δεν είχα ουτε την υπομονή , ούτε την αντοχή για να τον περιμένω

-από που τον ξες?

-από πάντα

-και γιατί δεν μου το είπες ?

-δεν μου μίλησες γι'αυτόν, περίμενα την σωστή στιγμή .

-αυτός σε έβαλε ?

-όχι , αυτός δεν ξέρει τίποτα .

-και πως μπορώ να σε πιστέψω ?

-θα το κάνεις γιατί σου είχα πει και στην αρχή, θες απαντήσεις .

-πως μπορείς και είσαι τόσο σίγουρος ?, και τότε ήταν που έσπασα την μάσκα , έφυγε από πάνω μου εκείνη η παγωμένη έκφραση και την θέση της πήρε , το συναίσθημα της απογνώσεις και του εκνευρισμού

-γιατί και σένα σε ξέρω

-είσαι τρελός , από που και ωσπού ξέρεις εσύ εμένα , εχθές- προχθές με γνώρισες