YUVA

Ben Deha, Ben de Atalay

-Hem işe geç kalıyorsun hem de üniformanla gelmiyorsun, diyerek tok bir sesle lafa girdi Atalay. Deha boynu bükük bir şekilde ses etmeden soyunmaya başladı.

-Sen ne yaptığını sanıyorsun, diyerek gözlerini yumdu.

-Üstünü çıkarmadan önce haber versene en azından önümü dönerdim, diyerek pencere tarafını yüzünü çevirdi. Deha bir şey demeden hızlı bir şekilde formasını giyindi.

-Özür dilerim eve uğramadan hemen buraya geldim, diye karşılık verdi.

-Bu seni son uyarışım bir daha geç gelir ve üniformasız mesai saatine başlarsan senin bu sorumsuz hareketlerini üstlerimi bildirmek zorundayım. Daha 1 ay olmadan iki kere geç kaldın. Bir daha olmasın, dedi. Deha Atalay'dan azar işittiğine bozulmuştu ama yine de onu kızdırmak istemiyordu. Eğer tartışırlarsa ve olay büyürse abisinin kulağına gidebilirdi. En son istediği şey abisinin sinirine giden bir hareket yapmaktı. Tekrardan özür dileyip yerine oturdu.

3. Haftanın sonuna geldiklerinden Atalay yavaş yavaş Deha'ya alışmaya arada sırada hal hatır sormaya başlamıştı. Deha ise bu buz gibi adamı her seferinde alttan almaya çalışarak uysal bir şekilde davranmaya özen gösterdi.

-Şerif abi senin neyin oluyor, diye sordu Atalay. Deha içinden Şerif abi kimdi diye düşündü. Sonra okuduğu belgelerde emekli olan eski güvenlik personeli olduğunu hatırladı.

-Babamın çocukluk arkadaşı, diye yanıtladı.

-Anladım. 4. Haftaya gireceğiz ama daha adımı sormadın diye, konuyu değiştirdi Atalay.

Sonra gülümsedi.

-Gerçi sen adım atmıştın da ben sana gıcık gitmek için lafını kesmiştim, diyerek çocukça bir gülücük kondurdu dudağına.

Gerçekten de birbirleriyle gerçek manada tanışmamışlardı. Deha'nın elindeki belgelerde Atalay'ın nereli olduğundan tut hobilerine kadar tüm bilgiler yüzeysel olarak bulunuyordu. Abisi özellikle Atalay'ın yanına onu koymuştu. Güvenilir ve gözü karaydı. 6 senedir fabrikanın güvenlik personeli olarak çalışıyordu. Kendi halinde sessiz sakin bir adamdı. 6 sene içinde ne bir yanlışı ne de bir hatası olmuştu. Sorumluluk sahibi sadık bir çalışandı. Deha Atalay'ın ismini elbette biliyordu ama sormaya cesaret edememişti. İlk zamanlar onunla asla konuşmadığı için çekinmiş, tanışma konusunu Atalay'ın kapaması üzerine tamamen aklından silmişti. Bilahare aklına sormak gelmemişti. Atalay'a da güvenliğin şefi az da olsa Deha'dan bahsetmiş ismini de güvenlik şefinden duymuştu. İki adam birbirlerinin isimlerini biliyor olsalar da resmi olarak tanışmamışlardı. Atalay ayağa kalkarak elini uzatıp gülümsedi,

-Kusura bakma daha önce tanışmamız gerekiyordu, diyerek elini uzatıp ben Atalay dedi. Deha Atalay'ın elini sıkıp aynı şekilde ayağa kalkıp ben de Deha, diyerek karşılık verdi.

-Şerif amca bu fabrikada çalışan en eski personellerden birisiydi, diyerek laf açmaya çalıştı Atalay.

Deha ilgili bir şekilde, öyle mi diye karşılık verdi.

-Evet 25 yaşında işe başlamış 46 sene boyunca bu kulübede nöbet tutmuş, diye heyecanla anlatmaya başladı.

-Şerif amca bu fabrikada işe girdiğinde henüz küçük bir işletmeymiş burası sonra patron iyice işlerini büyütmüş ve yüzlerce işletme daha açmış. En kıymetli fabrikası buymuş biliyor musun, Deha gerçekten de burasının babasının olmasına rağmen en aziz fabrikası olduğunu bilmiyordu.

-Söylenenlere göre bu fabrikayı ilk kurduğunda güvenlik işini önemsememiş fabrika kurulduktan bir ay sonra içindeki değerli malzemeler çalınmış. Patron da o günden sonra güvenliği çok dikkate almış, en önemsediği, en dikkat ettiği konu fabrikalarının güvenliği olmuş, hatta kulaktan kulağa anlatılan bir efsaneye göre bir senenin yarısı kadar kendisi de fabrikasının önünde geceleri nöbet tutmuş, dedi. Deha Atalay'ın anlattıklarını dikkatle dinliyor babası hakkında ilk defa bir gerçeği öğreniyordu. İçinde bir umut yeşermeye başladı acaba diye düşündü acaba bana da bu kadar değer verdiği için mi benim güvenlik işinde çalışmamı istedi, diye sordu. Sonra silkelenip babam beni bu kadar önemsemez hem bu iş yengemle abimin başının altından çıktı, diyerek kendi kendisinin hayallerini yıktı.