ASİ (GxG)

21

Damla'nın abisi mi?

Kaç tane abisi vardı bu kızın böyle? Sadece bir tanesini tanıyordu ve o da hapiste çürüyordu. Kuzeni falan olabilir miydi?

"Damla ile hiçbir işin yok anladın mı? Ne sıçtığımın sülalesiymişsiniz be, kıza rahat yüzü vermediniz!"

Mustafa boğazını saran elleri çekmeye çalıştı.

"Ben iyi tarafım Bilge lütfen bırak da konuşalım." dediğinde kollarını gevşetmişti ve Mustafa öksürerek nefesini düzenlemeye çalışıyordu.

Geçip tam karşısına oturdu ve adama doğru eğildi. Kendince kötü bir şekilde bakarak adama göz dağı vermeye çalışıyordu ama buna hiç gerek yoktu, sadece Bilge bilmiyordu.

"Bari bir bardak su ver ne biçim gelinsin? Ölüyorum burada."

"Geber."

Adam öksürükleri arasında yine de gülmeye çalışıyordu ve Bilge gerçekten sıyırmak üzereydi.

"Ailedeki bütün abileri tek tek dövecek misin?"

"Canımı sıkarlarsa ya da Damla'ya zarar verirlerse evet."

"Başın nasıl oldu, tamamıyla iyileştin mi?"

Aklına o yaşadıkları ve çektiği acılar geldiğinde bir an ürktü. Bu cümleyi niyeyse tehdit olarak algılamıştı ve yine adama atlayacakken, Mustafa pes eder gibi ellerini kaldırdı.

"Ya bir dur! Gerçekten merak ettiğim için soruyorum, ne meraklısın bana zarar vermeye?"

"Adam gibi anlat derdini o zaman!"

"Fırsat vermiyorsun ki Bilge! Nefes alsam üstüme atlayacak gibisin, bir sakin olur musun?"

Mustafa kravatını ve daha sonra üzerini düzeltti ve hiçbir şey olmamış gibi cebinden sigara paketini çıkardı, Bilge'ye uzattı.

"Dostluğumuzun ilk adımını atalım mı?"

"Beni oyalama seni tekrar boğarım."

Adam gülüp kendini geri çekmişti.

"Evet sen seversin öyle şeyleri." diye mırıldanıp sigarasını yakarken, Bilge olan biteni öğrenebilmek adına sakin kalmaya çalışıyordu.

"Sevgili olduğunuza göre Damla benden bahsetmiştir. Evi terk ettiğimde o 6 yaşındaydı." dediğinde Bilge'nin aklına puslu hatıralardan bir kaç şey geliyordu. O küçükken babasıyla kavga edip evi terk eden bir abisinin olduğunu, annesi ona ait her şeyi yok ettiği için zar zor hatırladığını söylemişti.

Ama böyle bir şey olabilir miydi?

"Sen de kızın hayatı çok yolunda olduğu için bugüne kadar bekledin değil mi gelmek için?"

"Bir kaç kişisel meselem vardı. Damla'ya ulaşıp kimsenin zarar vermemesi için onunla iletişime bilerek geçmedim. Ama keşke... Keşke bilseydim ailemin nasıl davrandığını, her şeyi bırakıp daha önce bulurdum onu."

"Senin de ona zarar vermeyeceğini nereden bileyim? Belki iş birliği yaptınız ?"

"Zeki kadınsın Bilge, ama bana karşı çok ön yargılısın. Haklı sebeplerin var biliyorum, bu arada çok geçmiş olsun. Bir daha böyle bir şey yaşamayacağınızın temennisini verebilirim."

"Nedense sana inanasım gelmiyor."

Mustafa elini cebine atıp cüzdanını çıkardığında, ufak bir fotoğraf çıkarmıştı gülümseyerek. Bilge'ye uzattığında hemen elinden kaptı. Ufak bir kız çocuğuydu bu ve muhtemelen Damla idi çünkü gülüşü hiç değişmemişti. Aynı kıvır kıvır saçlar, hafif çekik gözler, dudaklarının gülümserken kıvrılışı bile değişmemişti.