tbh [Complete]

Final

မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က စောင်တွေနဲ့လုံးထွေးပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဂျယ်မင်းအပေါ်ကို အပြည့်အဝ ဖြာကျနေ၏။ ပူတယ်လည်းမဆိုသာ၊ အေးတယ်လည်းမဆိုသာပေမဲ့ ဂျယ်မင်းက စောင်မခြုံဘဲ မ‌အိပ်တတ်လို့ မနက်ဆို အဲ့လိုမျိုး စောင်တွေနဲ့ လုံးထွေးနေတော့တာ။

"ဂျဲနို... ဂျဲနို!!"

မနက်ခင်းတိုင်း လုပ်နေကျအကျင့်တစ်ခုလိုဖြစ်လာတော့ ဂျယ်မင်းက ဂျဲနိုကို အော်ခေါ်မိပြန်သည်။ အဲ့ဒီအခါ...

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် လာပါပြီ"

ခပ်ရွဲ့ရွဲ့အသံကိုကြားတော့ ဂျယ်မင်းက အိပ်ချင်နေတဲ့ကြားက ရယ်မိ၏။ ဂျဲနိုကတော့ အလိုက်တသိနဲ့ လိုက်ကာစတွေကို ဆွဲဖြန့်ရင်း ဂျယ်မင်းအပေါ် နေရောင်ခြည်မကျတော့အောင် ကာပေးနေတော့တာ။

အားလုံးပြီးသွားရင်တော့ တစွန်းတစပေါ်နေတဲ့ ဂျယ်မင်းရဲ့ နဖူးလေးတွေ၊ ပါးလေးတွေကို ဖိနမ်းလာမယ်။ နောက်ပြီး အိပ်ယာထဖို့ ခပ်တိုးတိုးပြောရင်း ဂျယ်မင်းက ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်နဲ့ ဈေးဆစ်တဲ့အခါ ခပ်တိုးတိုးရယ်ရင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာအိပ်ဖို့ပြောပြီး ဆွဲထူပွေ့ထားမယ်။

ဒါတွေက Milan ကိုရောက်ကတည်းက ဂျဲနိုနဲ့ဂျယ်မင်းကြားမှာ အသစ်ဖြစ်လာတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုပေါ့။

Milan...။

ဂျဲနိုနဲ့ဂျယ်မင်း Milanကိုရောက်လာတာ အခုဆို (၆)လစွန်းစွန်းဖြစ်နေပြီ။ အရင်ကတည်းက အလည်အပတ်သဘောမျိုးနဲ့ လာဖူးပေမဲ့ တကယ့်တကယ်နေကြည့်တော့ Milanက ဆိုးလ်လောက်ပျော်ဖို့မကောင်းမှန်း သိလာရတာ။

ဒါပေမဲ့ ဂျယ်မင်းက ဖြစ်နိုင်ရင် ဆိုးလ်မြို့ကို ခြေမချချင်တော့ဘူး။ မနည်းကုစားထားရတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေ၊ လူတွေရဲ့ အထင်သေးကဲ့ရဲ့မှုတွေ.. အားလုံးနဲ့ဝေးဖို့ သူ့ကိုခေါ်ထုတ်လာပေးတဲ့ ဂျဲနိုရဲ့ မေတ္တာတွေကိုလည်း မျက်ကွယ်မပြုချင်ဘူး။ နောက်ပြီး သူက ဘယ်နေရာမှာပဲနေရနေရ ဂျဲနိုသာရှိရင် အဆင်ပြေနေပြီမို့ Milanမှာ မပျော်ဘူးဆိုပေမဲ့ အထီးကျန်တာမျိုးလည်း မဖြစ်နေပါဘူး။