MVGS01: LOST (COMPLETED)

Chapter 10: Official

"Are you home?" bungad na tanong sa akin ni Apollo ng masagot ko ang kanyang tawag. Sakto din naman kasi na kapapasok ko lang sa aking silid ng tumunog ito.

Marahan ko naman munang ibinababa ang aking mga gamit sa kama kasabay ng pag-upo ko dito bago ko siya magawang masagot. "Yes, kararating ko lang. Ikaw ba nakauwi ka na?" tanong ko naman dito.

"Open your cam Babe. I want to see you." He said instead of answering my previews question. Like what he requested, I turn on my camera. I also saw him in his room habang nakahiga sa kanyang kama.

"Umuwi ka na rin pala. Akala ko nag-stay ka pa sa campus kasama nila Agatha." muling sabi ko habang humihiga sa aking kama kahit pa hindi pa naman ako nakakapagpalit ng aking damit.

"What will I do there eh wala ka naman na. Alam mo naman ikaw lang ang pinunta ko doon." may himig ng lungkot nitong ani.

Kahit naman ako ay sobrang nalulungkot din. Bakit kasi ang bilis ng takbo ng oras sa tuwing magkasama kami. How I wish I can still spend more time with him. Sa kabila kasi ng mga problema na meron kami, sa tuwing magkasama o magkausap kaming dalawa ay tila gumagaan ang pakiramdam ko.

I heaved a heavy sighed before I answer him with full of honesty. "I know. Even me sobrang nalulungkot din ngayon. Kulang ang maghapon na magkasama tayo para maibsan ang pagkamiss ko sa'yo." buong pusong na turan ko sa kanya.

"I also feel the same Babe. Kung pwede nga lang kiting itanan eh ginawa ko na." biro naman nito kahit pa may himig ng kaseryosohan ang kanyang tinig.

"Pwede naman ah. Kaya mo ba?" pagsakay ko naman sa biro niya na sinabayan ko pa ng mahinang tawa.

"Don't test me Ara. Dahil kanina pa kita gustong hilahin palayo sa lahat. Kung ako lang ang masusunod itinakas na kita. Pero alam ko din naman kung gaano kahalaga ang Daddy mo at mga kapatid mo sa'yo kaya hindi ko ginawa." walang halong pagbibiro at pawang kaseryosohan lang ang nakikita ko ngayon sa kanya.

"Alam kong mahirap sitwasyon natin ngayon, pero hindi naman tayo para itanan mo ako no." sabi ko naman. Huli na rin para ma realize ko ang mga huling katagang binitawan ko.

"Hindi pa ba malinaw Ara ang nararamdaman ko para sa'yo?" Apollo asked with full of seriousness.

Kahit ramdam ko naman ang pagiging special ko sa kanya ay hindi ko pa din maiwasang mabigla sa pagtatapat niya ngayon.

Nakatulala lang ako sa screen ng phone ko habang hinahanap ang tamang salitang sasagot sa tanong niya. Pero ilang sigundo na ang lumipas ay nanatili pa din tikom ang aking bibig.

"I like you Ara... No... I think more than that... I think I love you now." Apollo broke again the silence between us.

"I don't know what to say." pag-amin ko naman.

"Do you like me Ara. Kahit konti lang ba ay naging espesyal ako sa'yo?" muling tanong niya. Maybe even him can feel the unexplainable feeling that I have for him. O maaaring alam ko naman talaga ang totoong nararamdaman ko para sa kanya pero takot lang akong aminin ito maging sa akinvg sarili.

Matapos ang mahabang pag-iisip, I decided to utter the words na alam kong mag papabago sa sitwasyon naming dalawa. Hindi ko lang sigurado kung para ba sa ikagaganda o ikasasama namin. Pagod na din akong lokohin ang sarili ko kaya naman buong puso na din ang pag-amin ko sa kanya. "I like you to Apollo, but you know our situation........"

"Sapat na sa akin ang nararamdaman mo Ara. I don't need your but's and what if's. Ikaw at ako lang sapat na sa akin." putol no Apollo sa aking sinasabi.