" ජන්කුක්...."
ජින් තමන්ගේ අතේ එල්ලිලා මොකා හරි දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න ඉන්න ජන්කුක් දිහා බැලුවා අහේතුවකට වගේ ඒ ඇස් වලටත් ඒ වෙලාවේ කඳුළු පිරිලා ගියා.
" ජින් හියුන්ග්...ඇයි....මොකද කියන්නකෝ....?! "
ජින් ඇස්වල එකසැරේටම පිරිල එළියට එන්න පොරබදන කඳුළු දැකපු ජන්කුක් අල්ලන් හිටපු ජින්ගෙ අත තවත් තද කරේ ජන්කුක්ගෙ හිත පුරාවටම මහම මහ මූසල හැඟීමකින් පිරෙද්දි.
" ජින් හියුන්ග්...ජින්න්...!!!! මාව බය කරන්නේ නැතුව ඇයි කියනවා....!!!! "
ජන්කුක් හැඟීම් තෝර බේරගන්න බැරි තැන ජින්ගෙ මූණට එබිලා කෑ ගැහුවා. හැමවෙලේම නිවිච්ච විදිහට ඉන්න ජින් පවා මේ විදිහට හැසිරෙනවා කියනකොට ජන්කුක්ට දැනුනා මොකක් හරි නරක දෙයක් වෙන්න තමයි යන්නේ කියලා.
" ජන්කුක්....හම්.."
ජින් එයාගේ කණ්ණාඩි දෙක ගලවලා මේසෙ උඩින් තියලා ජන්කුක් දිහා කෙලින් බැලුවා...ජන්කුක්ගෙ ලොකු දුඹුරු ඇස් දිහා විනිවිද බලපු ජින්ට තේරුණා එ ඇස් ගැස්සිලා තිබ්බ විදිහ.ජින්ට ඒ උත්තරයක් බලාපොරොත්තුවෙන් තමන් දිහා බලාගෙන ඉන්න ලොකු දුඹුරු,කවදාවත් නැතුව හරිම හීලෑ වෙච්ච ඇස් දිහා බලද්දී හිතේ කොච්චර තරහ තිබ්බත් පුංචි දුකක් හිතට කා වැදුනා.
" තමුසේ නිසා තමයි මේ සේරම ! "
ජින් ජන්කුක්ගෙ අත ගසලා දාලා නළල මිරිකාගත්තේ ඊළඟට කියන්නේ මොනවද කියලා හිතාගන්න බැරි තැන.
" ඇයි...ඇයි මොනවද මගේ ඒන්ජල් ට වෙලා තියෙන්නේ අනේ කියන්නකො.!!! ..තමුසේ ඔය විදියට හැසිරෙන කොට මට බය හිතෙනවා....!!! "
ජන්කුක්ගෙ ඇස් වලට කඳුළු පිරෙන්න ගත්තේ තරහටම නෙවෙයි...ජිමිනිට මොකක් හරි වෙලා ඇති කියලා දැනුන බයටත් එක්කමයි.
ජින් එයාගේ මේසෙ ළඟට ගිහිල්ලා ඒකෙ තිබ්බ ලාච්චුවක් ඇරලා ෆයිල් ටිකක් ගත්ත.එතන තිබ්බෙ රිපෝර්ට් වගයක්...ජන්කුක්ට මේ මෙලෝ දෙයක් තේරුනේ නැහැ.ජන්කුක්ට දැනුනේ නිකම් බයටම තමන් මැරිලා කියලා...මිනිස්සු දහස් ගානකගේ ලේ අත්වල ගා ගත්ත,තමන්ට ද්රෝහී වෙන එකා එකාව පණපිටින් ගිනි තිබ්බ,බුලට් හත අටක් ඉතුරු කරපු කැලලි එක්ක තිබ්බ ජීවිතයක් තිබ්බ ජන්කුක්ට පළවෙනි වතාවට පපුවට උල් කිනිසි වලින් අනිනවා වගේ බය දැනුනා....එයාගෙ ඒන්ජල්ට මොනවා හරි වෙයි කියලා තියෙන බය.
