" තෑන්ක්ස් කොල්ලො...! "
ජින් ටේහියුන්ග් දිහා බලලා මිමිනුවෙ හීනි හිනාවක් එක්කම.ටේහියුන්ග් ජින්ගෙ ඒ තනිකර මවා ගත්තු හිනාවකින් වැහිච්ච මූන දිහා බලාගෙන තවත් මේසෙට බර උනා.මෙතන මොන විදිහෙ දෙයක් වෙනව කියල ටේහියුන්ග් ට කිසිම අදහසක් උනේ නෑ....ටේට ඕන මේ බයක් නැතුව හුස්මක් වත් ගන්න බැරි වාතාවරණයෙන් අයින් වෙලා කොහේ හරි ඈතකට දුවන්න විතරයි.
" ටේහියුන්ග්...? යන්න ඔයා ගිහින් එළියෙන් ඉන්න...මං පොඩ්ඩක් දැන් තියෙන තත්වේ සෙට්ල් කරගෙන ඔයාට කතා කරන්නම්."
ජින් කිව්වෙ මෘදු බැල්මකින් ටේහියුන්ග් දිහා බලාගෙන...මේ කිසිම දේකට දශමයකින්වත් සම්බන්ධ නැති අහිංසක පොඩි කොල්ලෙක්ව මේවට ගාව ගන්න ජින්ගෙ හෘද සාක්ෂිය ඉඩ දුන්නේ නැහැ.
" හම්ම්ම්ම්..."
ටේහියුන්ග් ජින් කියපු එකට එක පයින් එකග උනේ මේ වෙලාවේ හැටියට මේ කාමරෙන් එළියට යනවා හැරෙන්න වෙන සැපතක් ටේට නැති නිසා.ටේ කකුල් දෙකට ශක්තිය අරන් දොර දියාවට ඇවිදගෙන යන්න හදන කොට බැරිවෙලා එයාගේ අත වැදිලා දැනටමත් හැඩි වෙලා තිබ්බ මේස උඩ ඔහේ විසිරිලා තිබ්බ මෙඩිකල් රිපෝර්ට් වගයක් බිම වැටුනා.
" ඒව කමක් නෑ ඔයා යන්නකෝ."
ජින් එහෙම කිව්වත් ටේහියුන්ග් වැඩි දෙයක් නෙවෙයිනේ කියලා හිතලා බිම වැටිලා තිබ්බ ෆයිල් දෙක තුන අර ගන්න බිමට නැවුනා... බිම වැටිච්ච දේවල් අහුලනවා නම්,කැඩිල බිඳල ගිය දේවල් අහුලනවා නම් ඒ කාමරේ තිබ්බ ඒව ඕනෑවටත් වැඩිය.
ඒත් කවුද හිතුවේ ඒ නිකම්ම නිකං කොළ කෑල්ලක් නිසා කාමර දෙවැනි වතාවටත් හදවතක් කෑලි කෑලි වලට කුඩු වෙලා බිදිලා යයි කියලා.
ටේහියුන්ග් ඒ බිමට වැටුණු ෆයිල් එකට එකතු කරගෙන ගොන්න පිටින්ම මේ සුදින් තියන්න හැදුවත් නිකන්ම එයාගේ ඇහැ ගියෙ අතේ මුලින්ම තිබ්බ රිපෝට් එකට.ටේහියුන්ග් කියන්නෙ ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙන්න හෙන හැම්බිෂන් එකක් තියාගෙන ඉන්න කොල්ලෙක් එයාට නිකං ඒ රිපෝට් එක මොකක්ද කියලා තේරුනා.
' ප්රෙග්නසි රිපෝට් එකක් '
වැඩි දෙයක් නෙවෙයි තමයි...ඒත්...ඒ රිපෝට් එකේ පැත්තක අමුනලා තිබ්බ ගෑනු ලමයෙකුගෙ ෆොටෝ එකයි එක උඩින් ලියලා තිබ්බ තනි නමයි දකිද්දි ටේහියුන්ග්ට ඒ මුළු රිපෝර්ට් එකේ තිබ්බ අනෙක් සේරම දේවල් අමතක වෙලා ගියා.එක සැරේටම මෙච්චර වෙලා හොදට තිබ්බ පෙනීම බොද වෙද්දි ටේහියුන්ග් මේසෙට හේත්තු උනා.
