ටේහියුන්ග් එයාට දීලා තිබ්බ චූටි කාමරේ ඇඳ උඩට ගුලිවෙලා ජනේලෙන් එළිය බලාගෙන හිටියා.එළියේ කළුපාට ඇඳගෙන විමසිල්ලෙන් එයා මෙයා යන ගාඩ්ස් ඇරෙන්න වෙන දෙයක් ටේට පෙනුනෙම නැති තරම්.ටේ හිටියේ එපා වෙලා.එයා දැන් මේ නොදන්න බිත්ති හතරට කොටු වෙලා දවස් පහකටත් වැඩි.
" ඒ පොඩි එකා."
කාමරය දොර ළඟින් ඇවුණු සද්දෙත් එක්ක ටේ අකමැත්තෙන් ඔළුව උස්සලා දොර දිහා බැලුවා.ටේ බලන්නත් කලින් දන්නව කවුද ඇවිල්ල ඉන්නේ කියලා.මේ වහල යට එයාගේ මේ පුංචි කාමරයට එන්න ඉන්න එකම එක මනුස්සයායි.
" මාව කවදද තමුසෙලා ගෙදර යවන්නෙ...ආ..! "
යුන්ගිව දැක්ක ගමන්ම ටේ කෑ ගැහුවා.
" ආ....නානවනං නාලා මොකක් හරි කරගෙන මෙන්න මේ ඇඳුම් ටික ඇඳගන්නවා..."
යුන්ගි ටේගෙ කෑගැහිලා ගණනකටවත් ගන්නේ නැතුව ෆෝන් එක දිහා බලාගෙනම ඇඳුම් ටිකක් ටේ හිටපු ඇඳ උඩට විසික් කරා.
" මට බෑ අරන් යනවා.! "
ටේ ඇඳුම් ටික දිහා එක සැරයක් බලලා මුරණ්ඩු වෙලා අහක බලා ගත්තා.
" බැරි නම් නිකන් ඉන්නව ඔච්චර හුරතල් කරන්න බෑ..! "
යුන්ගි එහෙම කියලා දෙපාරක් හිතන්නේ නැතුව ඇඳ උඩ තිබ්බ ඇඳුම් ටික අහුලගෙන කාමරයෙන් එළියට යන්න හැදුවා.
" ඉන්න...!!! "
පළවෙනි සැරේ ඇඳුම් ටික එපා කිව්වට ටේ හිතුවේ නෑ යුන්ගි එක සැරේටම ඒ ටික අරන් යයි කියලා.දැන් ටේට ඒ ඇඳුම් ටික ඕනිමයි එයා ඉන්නේ එදා පැහැර ගත්ත දවසේ ඇඳගෙන හිටපු හූඩිය පිටින්මයි.
" ඇයි දැන් ඔයාම නෙවෙයිද මේව එපා කිව්වෙ පොඩි එකෝ ? "
යුන්ගි ටේ දිහා බලලා කටකොනෙන් හිනා වුණා.ටේ යුන්ගිගෙ ඒ සමච්චල් සහගත බැල්ම ඉවසගන්න බැරුව බීම බලා ගත්තා.ටේගෙ මේ දඟ පොඩි එකෙක්ගෙ වගේ හැසිරීමට කවදාවත් නැතුව යුන්ගි ට පොඩි හිනාවක් ආවා.
" ආ...ආ ...ගන්නවා...කොච්චර දුක්වින්දත් අමුසෙගෙ උද්දච්ච කම බැහැලා නේද...?! ...ඕනි නම් බස්සන විදිත් අපි දන්නවා "
