ANGEL 🦋

please....

AUTHOR P.O.V

ටික්... ටික් ...ටික්.

මොකක්දෝ මැෂින් එකක සද්දයක්...අන්න ඒ මැෂින් එකේ සද්දෙන් විතරක් තවමත් ජීවතුන් අතර කියලා තහවුරු වුණු සුදු මැලි පාට ගෑනු ළමයෙක්..ඒ ගෑණු ළමයාගේ චූටි අතක් තමන්ගේ කළු ඉන්ක් වලින් ටැටූ කරපු ලොකු අතකට මැදි කරගත්ත දුක්බර පාට ඇස් දෙකක් තිබ්බ පිරිමි ළමයෙක්....මේ හදපාරන සිදුවීම කාමරයේ කොනකට වෙලා නිහඬව බලාගෙන හිටපු උස කණ්ණාඩි දාපු ඩොක්ටර් කෙනෙක් කියලා හිතන්න පුළුවන් ඉලන්දාරියෙක්.

" එයාට කොහොමද ජින් හියෝන්..."

" කියන්න තරම් හොඳක් නෑ ජන්කුක් "

ජන්කුක් ජිමිනිගෙ සුදු මැලිවෙලා ඔහේ කඩාගෙන වැටෙන අත තවත් තද කරගත්තා.

" එයාට ආයේ සිහිය එන එකක් නැද්ද..? "

ජන්කුක් එකසැරේටමම අහපු ප්‍රශ්නෙට ජින්ට කට උත්තර නැති උනා.

" එයාට ආයෙත් සිහිය එයි..."

" කවදටද එයාට ආයෙත් සිහිය එන්නේ...? "

ජන්කුක් කතා කරේ වේදනාවෙන් දුකෙන් බර වෙච්ච හදවතකින්...ජන්කුක් ආහපු ප්‍රශ්නෙට ජින් ආයෙත් සැරයක් නිරුත්තර වුණා.

" හෙට අනිද්දා නැත්නම් මේ අදම වෙන්නත් පුළුවන්..නැත්තං තව සතියකින් , මාසෙකින් ,අවුරුද්දකින් වෙන්නත් පුළුවන්...ඒක හරියටම කියන්න බෑ ජන්කුක් "

ජින් එහෙම කියද්දී පිටට සද්දයක් ඇහෙන්නේ නැතුවම ජන්කුක්ගෙ හදවත කීවෙනි සැරයටද මන්දා කෑලි කෑලි වලට බිඳිල ගියා.ජන්කුක් ජින් දිහා බැලුවෙ කඳුලටම දිලිසෙන ඇස්වලින්.

" එයාට මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ..එයා මෙහෙම නැගිටින්නැතුව ඉන්න විදිහක් නෑ...! "

ජන්කුක් ප්‍රශ්න කරද්දි ජින් ලොකු හුස්මක් ගත්තා...ජින්ට තේරුමක් නෑ මේක ජන්කුක්ට කොහොම පැහැදිලි කරන්නද කියලා.

" ඔයාම ඇස් දෙකෙන් දකින්න ඇතිනේ...මේ ගෑණු ළමයා එයාගේ මැණික් කටුව ළඟ බල නහරෙ ගාවින් ගැබුරට ම තුන් සැරයක් කපාගෙන තිබ්බ...ඒත් ඔයා හරි වෙලාවටම ගිය නිසා ලේ යන එකේ නම් ගොඩක් ප්‍රශ්නයක් වුණේ නෑ.ඒත්...."