ටේහියුන්ග් අනෙල් පඩිය උඩ වාඩිවෙලා එළියේ රෝබෝලා වගේ එහා මෙහා යන කළු ඇඳ ගත්තු නපුරු පාට මිනිස්සු ටික දිහා බලාගෙන හිටියා.ටේ දැන් මේ මහා විශාල ගෙදර ගෙවන තුන්වෙනි සතිය.ටේ සතියක් යන්නත් කලින් මෙහෙන් පැනලා යන්න හදන එක නම් නවත්තල තිබ්බෙ.එයා දැනගෙන හිටියා තමන් මෙතන ඉන්න මිනිස්සුන්ට කරදරයක් වුණොත් ඒ මිනිස්සු දෙපාරක් නොහිතා තමන්ව අවසන් ගමන් පවා යවන්න සූදානමින් ඉන්නවා කියලා...ටේට කූඩුවක හිරවෙච්ච සතෙක් වගේ හිටපු මේ කාලෙදි තමන්ටත් වඩා හිතුනෙ අතුරුදහන් උනු එයාගෙ නූනා ජිමිනි ගැනයි දැනටමත් කොහෙට හරි වෙලා තමන් ගැන හිත හිත වද වෙන හොබී ගැනයි.ටේට හොඳටම විශ්වාසයි මොනවා නැතත් දැනටමත් හොබී එයා වෙනුවෙන් යන්න පුළුවන් හැම පොලිසියක් ගානෙම ගිහිල්ල ඉන්නෙ කියල.
" මේ ප***යෝ මාව කවදා මෙතනින් යවයිද දන්නේ නෑ."
ටේහියුන්ග් ඔලුව ජනේලෙ වීදුරුවේ ගහගන්න ගමන් තරහින් මිමිනුවා.
" හරිම කුතුහලයක් නේද තියෙන්නෙ පොඩි එකෝ ? "
ඒ කටහඬ ඇහුනේ ටේගෙ පිටිපස්සෙන්.හැරෙන්නත් කලින් එයා හොඳටම දැනගෙන හිටියා මේ ඇවිල්ල තියෙන්නෙ කවුද කියලා.
" යුන්ගි..! ඇත්තටම තමුසෙලා මොකක්ද බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මාව මෙතන හිර කරගෙන ඉඳලා....! "
ටේහියුන්ග් කාමරයේ බිත්තියට හේතුවෙලා අත් දෙක බැඳගෙන තමන් දිහා සීතල බැල්මකින් බලාගෙන ඉන්න යුන්ගි දිහාවට හැරිලා එහෙම කියාගෙන ගියේ කිසිම බයක් සැකක් නැති ගානට.
" තමුන් හිතන්නේ අපි තමුසේ වගේ හරියට කෙලින් හිටගන්නවත් බැරි පොඩි එකෙක්ව තියාගෙන මෙතන මොනව බලාපොරොත්තු වෙනවා කියලද ආ..."
යුන්ගි කිව්වේ සීතල බැල්මකින් ටේහියුන්ග් දිහා බලාගෙන තද කටහඬකින්.යුන්ගිගෙ ඒ වචන ටික ටේහියුන්ග්ගෙ කේන්තිය තව තවත් අවුස්සන්න ගත්ත.
" ඒක කොහොමද යකෝ මම දන්නේ... මාත් ඒක තමයි තමුසෙගෙන් අහන්නේ දැන් මාව මෙතනට ඇදගෙන ඇවිල්ලා දවස් කීයක් වෙනවද...? තමුසෙට මාව පේන්නේ සතෙක් වගේද මෙහෙම කූඩු කරලා තියාගෙන ඉන්න...හහ්..එක අතකට කවුද දන්නේ තමුසෙලා වගේ එව්වන්ගේ හිතේ මොන මොන වගේ පිස්සු විකාර තියෙනවද කියලා..."
