ජිමිනි හවස වැඩ ඉවර වෙලා ස්ටුඩියෝ එක වහලා පාරට ආවා.අද අලුතින් ම කරපු වෙඩින් එකක පොටෝ ටික එඩිට් කරන ගමන් තමයි ජිමිනි හිටියෙ.වෙනදට හවස හය පහු වෙන්න කලින් ගෙදර යන ජිමිනි අද ස්ටුඩියෝ එක වහනකොට හය හමාරත් වෙලා.වට පිට පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ කලුවරෙන් වැහිලා යන්න පටන් ගනිද්දි එයාට දැනුනෙ ඇග හිරි වැටිලා යන ජාතියෙ බයක්.
අවුරුදු දෙකකුත් ගිහින්.ඒ අවුරුදු දෙකට ජිමිනිගෙ මුලු ලෝකෙම වෙනස් වෙලායි තිබුනෙ...ජිමිනිත් හුගාක් වෙනස් වෙලා තිබුනා.ඉස්සර හිටපු අහිංසක කෙල්ල වෙනුවට දැන් ඉන්නෙ ශක්තිමත් ලේසියෙන් බිදින්න බැරි පොඩ්ඩක් සැර කෙල්ලෙක්.
ජන්කුක් ගැන කිව්වොත් ජිමිනිගෙ හිතේ ජන්කුක් ගැන කේන්තියක් නෑ.මුල් ම දවස් වල පවා ජිමිනිට ජන්කුක් ගැන උතුරන කේන්තියක් ආවෙ නෑ..ඒ වෙනුවට එයාට දැනුනෙ මහා දුකක්,හිත පාරන කලකිරීමක්.
ජිමිනි ගෙවුණු අවුරුදු දෙකේ පුලුවන් හැම දවසකම අර ලමා නිවාසෙට ගියා.අර අහිංසක පොඩි උන් දකිද්දි ජිමිනිගෙ හිතේ තිබ්බ දුක පොඩ්ඩක් අඩු වෙනව.තව අතකින් ජිමිනිගෙ හිත ආයෙ පෑරිලා යන්නෙ තමන්ගෙ ලගටත් අහිංසක සුරදූත පැටියෙක් ඇවිත් ආයෙ යන්න ගියා කියලා මතක් වෙද්දි.
ජිමිනිට ඕනි උනේ ඒ කුරිරු අතීතය සහමුලින් ම අමතක කරලා දාන්න.ජිමිනිට ඕනි උනා ආයෙත් මුලු හදවතින් ම සතුටු වෙන්න ඒත්...වෙච්ච දේවල් එක්ක ජිමිනිට ආයෙත් ජීවිතේ සාමාන්ය තත්වෙට ගන්නව කියන එක හීනයක් වගේ.
ජිමිනි හිමින් ටැක්සි එකක නැගලා වීදි ලාම්පු දැල්වෙන පාර දිහා බලාගෙන ගියා.. ගියෙ මේ හැමදේම පටන් ගත්ත තැනට.සමහර වෙලාවට එයා හිතුවා තමන් එදා එතනට ගියේ නැත්නම් අද තමන් මොන විදිහට ජීවත් වෙයිද කියලා.
ඒත් සමහර දේවල් අපි කවුරුවත් හිතපු විදිහට නෙවෙයි වෙන්නේ නේද...?
එහෙම තමයි ජීවිතේ සමහර වෙලාවට දෙවියනේ ට අපි වෙනුවෙන් තියෙන්නෙ හරි අමුතුම පුදුම කිරීම්.
ජන්කුක් හිටියෙ පෙන්තවුස් එකෙ තිබ්බ ලොකු මාලු ටැංකිය දිහා ඔහේ බලාගෙන කල්පනා කරන ගමන්.
