ANGEL 🦋

the attack

හදිස්සියෙම  වහින්න ගත්තෙ වැස්සත් එක්ක ගහන අකුනු  වල එලි ජන්කුක්ගෙ විලා එකේ කලු පාට බිත්ති වලට  වැටිලා තප්පරයක් යන්නත් කලින් නැති වෙලා ගියා.යුන්ගි හිටියෙ මේ පාලු කොරිඩො එකක් කාමරේක දොරක් අරින ගමන්

" ජන්කුකා...?? "

යුන්ගි බලාපොරොත්තු උනේ බඩු කැඩිලා බිදිලෙ යුද්දයක් වගේ කාමරයක් මැද වැටිලා අඩන ජන්කුක් කෙනෙක් උනත් ජන්කුක් හිටියෙ එයාගෙ චෙයාමන් චෙයා  එකට වෙලා සීලිම දිහා බලාගෙන...තිබ්බ කිසිම බඩුවක් කැඩිලා නෑ කියල දකිද්දී යුන්ගිට පුදුම හිතුනා. හැබැයි පුදුම පැත්තකට දාලා එයා ඉක්මනට ජන්කුක් ළඟට දුවගෙන ගියා.

" ජන්කුක්...!! ජන්කුක්..!! "

යුන්ගි කතා කරා නෙවෙයි හරියටම කිව්වොත් කෑ ගැහුව.ඒත් ජන්කුක් යුන්ගි ව ඇහෙන් නෑ වගේ තවමත් සිවිලිම දිහා බලාගෙන.යුන්ගිට බය හිතුනා ජන්කුක් ඉන්න විදිහට....ඔව්..ජන්කුක් වැරැද්දක් කලා තමයි...පොඩි වැරැද්දකුත් නෙවෙයි ගොඩක් ලොකු වැරැද්දක්...ඒත් හැමදාම උදේ පාන්දර මොන වැඩ තිබ්බත් ඒ හැම එකක්ම පස්සට දාලා ලස්සන පාට පාට මල් පොකුරු එක්ක ජිමිනිගෙ හොස්පිට්ල් බෙඩ් එක ළඟ ඉදන් කෙල්ලගේ ඔලු අත ගගා කවදාවත් හම්බවෙන එකක් නැති සමාව ඉල්ලපු ජන්කුක්වත් යුන්ගිට හොදට මතකයි...තමන්ගේ සෙල්ලංකාර ජීවිතේම පැත්තකට දාලා එක දවසින් සම්පූර්ණ වෙනස් මනුස්සයෙක් වෙච්ච ජන්කුක්වත් යුන්ගිට අමතක නෑ.එහෙම එකේ ජන්කුක් කිසිම හැඟීමක් දැනීමක් නැති ගානට මෙහෙන් පුටුවකට වෙලා වැටිලා ඉද්දි යුන්ගිට කවදාවත් නැතුව ජන්කුක් ගැන බය හිතුන.

" ජන්කුක්...! අනේ කතා කරනවා...!! "

යුන්ගි හයියෙන් ජන්කුක්ගෙ උර හිස් දෙක අල්ලලා හෙනෙව්වා.ජන්කුක් ඒ සැරේ යුන්ගි දිහා බැලුවෙ කදුලු පිරිලා ඔන්න මෙන්න ඒ කඳුළ හිරෙන්න තිබ්බ ඇස් වලින්.

" මං සේරම වරද්ද ගත්තා යුන්ගි මං සේරම වරද්ද ගත්තා "

" මං දන්නව "

යුන්ගි එහෙම මුහුණන ගමන් ජන්කුක් ව තද කරලා බදා ගත්තා.යුන්ගිට බය හිතුණා ජන්කුක් මොකක් හරි මෝඩ වැඩක් කරගනියි කියලා.