safe & sound | aslaz

25

Asi elindeki fotoğraf çerçevesine kitlenerek bakarken Neslihan Hanım'ın sesiyle yerinden sıçradı. ''Yolunu mu kaybettin canım?''

Asi hiçbir cevap veremeden öylece kalırken Neslihan yanına geldi. ''Oğlumun odasıydı burası,'' dedi etrafa acı acı bakarak. ''Çocukken kayboldu. Serhan seni ve Alaz'ı anlatınca çok etkilendim ve tanışmak istedim... O da sizin gibi kendine bir hayat kurdu mu çok merak ediyorum-''

''Bu mu?'' dedi Asi titreyen elleriyle fotoğrafı gösterirken. Neslihan kafasını olumlu anlamda sallayınca Asi'nin titreyen ellerindeki çerçeve yere düştü.

Kadın telaşla camları toplamaya başlarken Asi hiçbir tepki veremeden öylece kalmıştı – eli ve dili tutulmuştu sanki.

''Bebeğim iyi misin?'' dedi Alaz kapıdan. ''İkiniz de gelemediniz bir türlü.''

''Asi yolunu karıştırmış sanırım. Oğlum Ali'nin odasına girmiş.''

''Oğlunuz olduğunu bilmiyordum,'' dedi Alaz Asi'nin yanına yürürken. ''Bizden büyük mü?''

''Akran sayılırsınız.''

''Nerede peki?''

''Alaz ben eve gitmek istiyorum,'' diyerek araya girdi Asi.

Alaz Asi'nin bembeyaz kesilen yüzünü avuçlarının arasına aldı. ''İyi misin aşkım?''

Asi Alaz'ın sorusunu pas geçti. ''Eve gidelim. Lütfen.''

Alaz Asi'nin nasıl bu hale geldiğini deli gibi merak etse de o an meseleyi uzatmamaya çalıştı. ''Tamam balım. Gidelim hadi.''

''İyi misin Asiciğim?'' dedi Neslihan. ''Yediğin bir şey mi dokundu yoksa? Odaların birinde uzanabilirsin-''

''Uzanmak falan istemiyorum. Eve gitmek istiyorum.''

Asi hızlıca odanın çıkışına yürürken Alaz da hiçbir şey demeden onu takip etti. Asi aşağı indiğinde ev halkıyla vedalaşmakla uğraşmadan direkt dışarı çıktı ve kendini temiz havaya attı.

Yaklaşık bir dakika sonra Alaz da yanına geldi. ''Sevgilim ne oldu? Korkutma beni.''

''Fotoğraftaki kişi Yaman'dı Alaz.'' Alaz anlamayarak kafasını salladı. ''Kadın dedi ya burası oğlumun odası diye – fotoğraf vardı Serhan'la ikisinin ortasında bir çocuk vardı. O çocuk Yaman'dı.''

Alaz'ın adeta ağzı açık kalırken bir eve bir de Asi'ye baktı. ''Emin misin?'' dedi nihayet.

''Evet! Eminim tabii ki-''

''Girip söyleyelim o zaman – eminsen söyleyelim ama.''

Asi'nin heyecandan ve gerginlikten kalbi sıkışırken beyni kendine oyun oynamaya başlamıştı sanki. O çocuğun Yaman olduğuna emindi – Yaman hayatında nerede görse tanıyacağı nadir insanlardan biriydi zaten. Ama ya sadece çok benziyorsa dedi içinden bir ses. Ya ben öyle görmek istediysem diye ekledi de. ''Emin değilim,'' dedi sonunda. ''Oydu bence. Eminim sanırım.''

Alaz Asi'nin önüne geçip ellerini birleştirdi. ''Bebeğim bu sanırım eminim diyebileceğin bir şey değil yalnız. Emin değilsen insanları heyecanlandırmayalım.''

Asi omuz silkti ve Alaz Asi'yi arabaya yönlendirdi. Gerginlikten, panikten ve heyecandan vücudu uyuşmuştu sanki. O da kendini sevgilisinin kollarına bıraktı ve arabaya bindirmesine izin verdi. ''Serhan sana bundan hiç bahsetmedi mi?'' dedi Asi ikisi de arabaya yerleşince. Alaz kafasını iki yana salladı. ''Nasıl bahsetmedi ya? Bu çok garip değil mi?''

''Nesi garip?''

''Sana da bana da sayısız iyiliği dokundu bu adamın... Bir raddede benim de bir oğlum vardı kayboldu diye anlatmadı mı? Sen bu adamı kız istememize bile çağırdın ya. O sana bunu söyleyemedi mi cidden?''