Gerçeklik (BxB)-Düzenleniyor-

41

Nabersiniz kız

Haftaya okullar açılıyormuş siz farketmeden hemen biter ins hissetmezsiniz sjdjhddjx

Sınav deneme stresi çekilmez şimdi

Neyse asklar iyi okumalar🩵

.
.
.
.
.
.
.
.
.

Eve vardıklarında kapı gıcırdayarak açıldı. İçerideki salonun havası, ağır bir sessizlikle doluydu; sanki her bir mobilya, halı ve tablo bile Karan’ı tartıyordu. Arabadan inenler, adımlarını sessizce attı. Karan’ın yüzü taş gibiydi. Ne bir tebessüm, ne bir selam. Sadece gözleri, soğuk ve keskin bir biçimde etrafı süzüyordu.

Evdekiler olanlardan habersiz.

Herkes bir yere oturmuştu.

Alparslan yerinden kalktı. Karan’ın önünü kesmeden yanına geldi ama bakışlarıyla bir duruş koyuyordu.

Alparslan'ı boğuyordu bu soğukluk hissi artık.

"İyi misin koçum?"

Karan, başını çok az bir miktar çevirip gözlerini Alparslan’a dikti.

"Evet."

Alparslan hafifçe başını salladı, sesi sakin ama kararlıydı.

Evin içinde sessizlik çöktü. Asel ve Asil, Karan’ın yer yer morarmış ve yara olmuş yüzünü merakla izliyordu, ama çekingenlikten sesleri çıkmıyordu. Kerem ve Ayça, gergin ama gözlemci bir şekilde duruyordu. Bertuğ ve Göktuğ ise sessizce Karan’ı takip ediyor, gerektiğinde müdahale etmeye hazır bekliyorlardı.

Cihangir, arabadaki sessizliğin ardından evin içine bakıyordu. Ellerini cebine indirdi, bakışlarını Karan’dan ayırmadı. İçinde yılların suçluluğu ve öfkesi vardı, ama dışarıya belli etmemeye çalışıyordu.

Karan bir adım daha attı, salonun ortasında durdu. Gözleri herkesi taradı, ama bakışlarında hiçbir yumuşama yoktu.

Salonun köşeleri artık sadece dört duvar değil, aynı zamanda gergin bir sahne gibiydi. Dörtlünün gerginliğini hissettikleri için hiç bir şey diyemiyordu evdekiler.

Cihangir derin bir nefes aldı. Oğlunun bu buz gibi duruşu, yılların acısını yeniden hatırlatıyordu. Ama sesini çıkarmadı. Her hareketi, Karan’ı anlamaya çalışan ama kırılgan bir baba duruşuydu.

Karan bir adım daha attı, ayakları halının üzerinde hafifçe gıcırdadı.

Salonun diğer köşelerinde Asel ve Asil hâlâ sessiz, ama gözlerindeki merak okunuyordu. Kerem ve Ayça ise, gerginliği hissetmiş, Karan’a yaklaşmak istemiyorlardı.

Cihangir kısa bir adım attı, sessizce Karan’ın yanına geldi. Sesi alçak ama ciddi:

"Karan… buradayım. Ve seni anlamak için ne gerekiyorsa yapacağım."

Karan, göz ucuyla babasına baktı. Kafasını salladı.

"Odama geçebilir miyim?" Dedi Karan stabil çıkan sesiyle.

"Tabi götüreyim seni." Dedikten sonra merdivenlere ilerlemeye başladı Cihangir.

Karan da tam Cihangir'in peşinden gidecekken kapı çaldı.
.
.
.
.
.
.
.

Bir daha ki bölümde Karanın bakış açısıyla yazcam ve Aşkın gelsin artık eve de samimi olsunlar biraz dimi

Hadi sonra görüşürüzz bebisler🤍🤍