Gerçeklik (BxB)-Düzenleniyor-

49

Selam bebislerim nabersiniz

‼️Bu bölüme en az kırk yorum gelmezse kendimi camdan firlatirim valla bak

Neyse iyi okumalarr bebisler🌷🩷

.
.
.
.

.
.

---

Bir sonraki güne uyandığımda alışılmadık bir sessizlikle geçmişti kahvaltı. Kahvaltı sonlarına doğru Arden ve Mehir abla gelmişti. Sabah Azade hanım ve Cihangir konuşurken Cihanın olayları Arden'e anlattığını söylediğini duymuştum. İkiliyi de Cihangir çağırmıştı büyük ihtimalle.

Kahvaltıdan sonra:

"Hepiniz salona geçin."

Tonunda ki kesinlik,kimsenin itiraz etmesine izin vermiyordu. Birkaç dakika sonra herkes salon da toplandı.

Yanımda ikizler oturuyordu diğerleri de kalan koltuklara oturmuşlardı.

Elimdeki galetayı kemirirken bir yandan da Cihangir'in konuşmasını bekliyordum.

Odanın ortasında ellerini arkasında kavuşturmuş, duru ama sert bir ifadeyle bize bakıyordu.

"Dün Eftalya Altan meselesini öğrendiniz. Size ne yapacağınızı söylemek istemiyorum. Sadece bu evde bu konu kapanmıştır. Bu evde kavga da, laf sokma da olmayacak. Hepiniz yaşınızın olgunluğuyla hareket eden insanlarınız."

Herkes sessiz kalırken galetayı bitirdiğim için arkama yaslanıp kollarımı kavuşturdum.

"Bazıları 'orospu' demeyi olgunluk sanıyor ya..."dedim, gözlerimi kısmıştım."işte onlara olgunluk çok uzak."

Hehe. Kudurabilirdi.

Salon bir anda sessizliği gömüldü. Herkesin bakışı Arden'e kaydı. Kaşları hafif çatılmış, alnındaki damarları belirginleşmişti.

Bakışlarım bir anlığına Alparslan'a kayınca yüzünde bir sırıtış olduğunu gördüm.

Cihangir'in sesi sert ve kesin çıkmıştı:

"Arden'e ne yapması gerektiğini söylemem gereken yaşı geçtiğini biliyorum. Kendi ne yapması gerektiğini biliyordur zaten. De mi Arden. "

"Aynen." Dedikten sonra ayaklanmış ve evden çıkmıştı.

Geleceğe gidiş fışıfışı:

Sabah bir şekilde bittikten sonra akşam yemeği yenmiş herkes bir yerlere dağılmıştı. Cihangir bir işi olduğunu söylemiş akşam yemeğine bile kalmadan gitmişti. Bende boş boş odamda otururken dışarı çıkma fikri gelmişti aklıma.

Ev kalabalığından sıkılmıştım. İçim daralıyordu, kafamda annemin sesi, Aşkın’ın bakışları, kahvaltıdaki uğultular… Hepsi birbirine girmişti. Sigarayı yakıp sokak aralarına dalmak iyi gelirdi bazen. Sessizlik, gölge, tütünün boğazımı yakışı… İşte huzurum buydu.

Ama o akşam huzur fazla sürmedi. Arkamdan gelen ayak sesleri duydum ilk, sonra arkamı döndüğümde 9-10 kişinin peşimden hiç de "çaktırmadan" takip ettiklerini gördüm. Karanlıkta sigara kıvılcımları, kollarında dövmeler, ellerinde zincir gibi şeyler vardı.

Karan: Gelebilir misin? 9-10 kişi takip ediyor. İki arka sokaktayım.

Mesaj iletildi olurken telefonu kapatıp cebime koydum.