Gerçeklik (BxB)-Düzenleniyor-

20

İyi okumalarr.
.
.
.
.
.
.

Küçük çocuk buz dolabının kapağını üzgün bir şekilde kapattı. Dolap her zaman olduğu gibi boştu. Açlıktan guruldayan karnıyla yırtık ve eski olan koltuğun üstüne zar zor çıkıp oturdu.

Mecburen annesinin eve gelmesini beklemek zorundaydı. Zaten hep böyle olurdu. Annesi ne zaman eve gelirse ekmek alacak kadar para verip bakkala gönderirdi onu.

Küçük çocuk duvarda duran saate baktığında gece bire yaklaştığını olduğunu gördü. Sokakta çocuklarla saklambaç oynarken ona öğrettikleri kadar biliyordu sayıları.

Açlıktan midesi bulanmaya başlamıştı küçük çocuğun. Annesi bazı geceler daha da geç gelirdi bazen de gelmezdi.

Sabah evde yanlızken bazen dışarı çıkardı. Yaşadıkları yer pek tekin değildi yine de canı çok sıkıldığı için dışarda oyun oynayan çocuklarla oyun oynuyordu.

Sokağın köşesinde ki kahvenin sahibi olan adam bazen küçük çocuğun saçını okşar çikolata verirdi ona. Çok mutlu oluyordu o zaman.

Sonunda kapıdan sesler geldiğinde annesinin geldiğini anladı çocuk. Ama kapıyı yine açamıyordu annesi.

Küçük çocuk kapının önüne gelerek parmak uçlarında yükseldi. Kapının kulpunu tutup aşağı indirerek kapıyı açmıştı.

Karşısında ki annesine baktı çocuk. Normalde hep düzgün olması için özendiği saçları dağınıktı. Yüzüne yaptığı makyaj dağılmıştı.

"Merhaba çocuk." Diyen kadın doğru düzgün konuşamıyordu bile.

"Merhaba anne." Demişti büyük bir sevinçle çocuk. Çünkü annesi onunla
hiç konuşmazdı tabi bazen küçük ilaçlardan içtiği zamanlar hariç.

Kadın içeri geçip kendini koltuğa bırakmıştı. Çocuk da hemen kapıyı kapatıp annesinin yanına gitmişti.

Koltuğa tırmandıktan sonra dizlerinin üstünde oturdu.

"Adın ne senin bakalım. Kaç yaşındasın ne bu bebek tiplilik."

"Anne Karan ben. Adımı mı unuttun. Yaşım da ııı yediydi."dedi çocuk. Annesinin bu haline alışmıştı artık.

Kadın elini çocuğun kafasına atarak saçlarını karıştırdı.

"Sen temiz bir çocuk olmayacaksın. Adın neden Karan ki."dedi. Oysa ki bu ismi kendi koymuştu. Kadın içtiği uyuşturucunun etkisi daha da gösterirken mayışmaya başlamıştı bile.

Çocuk annesinin ne dediğini pek anlamasa da ne demek istediğini merak ediyordu. Kafasını annesinin dizine koyarak yatma pozisyonu aldı. Yüzü annesine doğru dönüktü çocuğun.

Kadının yavaş yavaş gözleri kapanmaya başlamıştı.

Çocuk aç olmasını bile unutmuştu çünkü uzun zaman sonra annesi saçlarını okşayıp konuşmuştu onla.

Yüzünde ki gülümsemeyle uykuya dalmıştı çocuk.

.
.
.
.
.
.

( Geçmişten alıntılar yapmaya başlıyacağım biraz sizce iyi olur mu.)

.
.
.
.
.
.
.

Omzumda hissettiğim el ile gözlerimi açtım. Bakışlarımı etrafta gezdirdiğimde kimseyi görmedim. Alıştığım bir şeydi zaten bu.