Gerçeklik (BxB)-Düzenleniyor-

40

Naber bebislerr

Yorumlarda çok kavga ediyonuz he😠

İyi okumalar asklar

.
.
.
.
.
.
.
.

Beş kişi, hastane önünde, birbirine yabancı ama birbirine bağlı bir şekilde duruyordu. Ne selam vardı aralarında ne de bir soru. Her şey gözlerde saklıydı: öfke, merak, korku ve kırılmış bir güven.

Sonra yolculuk başladı. Arabanın içinde sessizlik ağırdı. Motorun uğultusu dışında hiçbir ses duyulmuyordu.

Karan, cama yasladığı başında kendi gölgesini izlerken, annesinin yüzü zihninden silinmiyordu. Cihangir’in elleri direksiyonda sıkılıyordu, damarları belirginleşmişti. Bertuğ sürücü koltuğunun yanında, Göktuğ da arkada oturuyordu, ama aralarında bir evren kadar mesafe vardı. Arabanın içindeki hava ağırdı, boğucu. Herkesin içinde aynı soru yankılanıyordu: “Şimdi ne olacak?”

Karan'ın bakışları hala yara bere dolu olan yüzünün yansımasını izliyordu. Camda kendi yansımasını gördükçe içinden bir ses ona bağırıyordu:
"Neden sustun? O karşındaydı, yıllardır öldü sandığın kadın… Peki ya anlatsaydı? Ya yıllar önce gidişinin arkasındaki gerçek bambaşka olsaydı? Sustun, Karan. Konuşmadın. Ve şimdi bu sessizlik, onun sözlerinden bile daha ağır."

Bir an gözleri dolacak gibi oldu, ama hemen toparladı.

Kimse konuşmuyordu. Ne Karan, ne Göktuğ, ne Bertuğ. Cihangir’in elleri direksiyona sıkıca sarılmış, yüzünde taş gibi bir ifade vardı ama içinde kopan fırtınayı saklayamıyordu.

Araba ağır ağır ilerliyordu. Karan, camdan dışarı bakarak nefesini tutuyordu, ama gözlerindeki öfke Cihangir’in her hareketine yansıyordu. Bir yıldır tanışıyorlardı, ama aralarındaki mesafe hâlâ bir uçurum gibi. Sessizlik artık dayanılmaz bir ağırlık taşıyordu.

.
.
.

Sonra görüşürüz bebislerr💖