Gerçeklik (BxB)-Düzenleniyor-

46

Selam bebislerim 💞

Kitabın bölüm okunma sayısı binlerden 150 ye nasıl düştü anlamadım valla yav

Okul başladığı için mi falan acaba yada sabah bölüm atıyorum çoğunlukla ama gece atınca daha çok kişi okuyor saatle mi bir ilgisi varki

Sürekli okuyup yorum yapan kişiler de okumuyor yada okuyor mu ay valla bilmiyorum 😫😫

Neyse bebislerr iyi okumalar 🩵

.
.
.

Kahvaltı masasında söylediklerimden sonra evde hava değişmişti. Gün boyu kimse pek konuşmadı benimle. Ben de çok aramadım. İçim zaten yeterince sıkışmıştı.

Gece olduğunda odama çıktım. Perdeler kapalıydı, içerisi neredeyse tamamen karanlıktı. Sadece sokak lambasının sızan ışığı duvarda solgun bir çizgi bırakıyordu.

Üstümdekileri çıkarmadan yatağa uzandım. Gözlerim tavana dikiliydi, düşünceler kafamı kemiriyordu. Annemin sesi, mesajı, masada herkesin yüzü… Hepsi aklımda dönüp duruyordu.

Elimle yüzümü sıvazladım. Derin bir nefes aldım, ama içimdeki düğüm çözülmüyordu.

Kapının hafifçe açıldığını duydum. Ama ses etmedim.

Ayak sesleri yaklaştı. Tanıdık bir ağırlık vardı. Cihangir.

Işıkları açmadı. Sadece sessizce geldi, yatağın kenarına oturdu. Sonra ağır hareketlerle yanımda uzandı.

Bir süre öylece yattık. Nefesini duyuyordum. Ağır, sakin, koruyucu.

Gözlerimi kapattım. Bilmiyorum neden ama kolumu kaldırıp ona doğru uzandım. Göğsüne yaslandım. Kokusu burnuma geldi; keskin, tanıdık, ama aynı zamanda güven verici.

O da hiçbir şey demeden saçlarımı geriye itti. Alnıma hafif bir öpücük kondurdu.

Hiç konuşmadık. Söz gereksizdi o an.

Ben gözlerimi kapattım. İçimdeki fırtına ilk defa biraz duruldu.

Bedenim gevşedi. Kalbim hâlâ hızlı atıyordu ama yanımda hissettiğim sıcaklıkla yavaş yavaş uykuya daldım.

O gece, kelimeler yoktu. Sadece baba ile oğlun, yıllar sonra sessizce yan yana uyuması vardı.

.
.
.
.

Hehe kısa oldu azcuk ama birazdan bir bölüm daha gelcek

Haydin sonra görüşürüz aşklar 🤍🤍