Lise son sınıf öğrencisi Afra, numaraların karıştırılması sonucu Ateş'e yazar ve Ateş'in üniversite hayatına ani bir giriş yaparak kendisini bambaşka bir noktada bulur.
*
Loş mor ışığın gölgesi yüzüne düşüp suratının bir yanını kapatırken parıldayan...
Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın lütfen. Keyifli okumalar.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Taylor Swift - Dancing With Our Hands Tied
2023 yazı.
Sanırım hayatım boyunca yaşadığım en mutlu ve en unutulmaz yazdı.
Uzun zaman sonra ilk defa yaşadığımı hissediyordum. Sanki bütün o kötü hisler gitmiş yerine yeni ve yaşanılabilir olanlar gelmişti. İlk defa her şey olması gerektiği gibi, hayalimdeki gibi, gerçekleşiyordu.
O kahrolası liseyi bitirmiştim. Liseden mezun olduğum gün sanki omuzlarımdan koca bir yük kalkmış, hayatımdaki sorunlar bitmiş gibi gelmişti. Artık istemediğim insanları görmek, onların o iğrenç davranışlarına katlanmak zorunda değildim.
Hayatım yeni bir yola giriyordu artık.
Üniversite sınavına girmiştim. İstediğim gibi yüksek bir sıralama yapamasam da Bilkent'e yarı burslu girmeyi başarmıştım. Bilkent'i kazandığım gün Ateş'le uğraşıp durmuştum. Bana kazanamayacağımı söylemişti ancak kazandığımı gördüğünde ise 'hırslanman için yaptım' yalanına başvurmuştu.
O geceyi ve hatta ondan sonraki birkaç geceyi de bunu gözüne sokarak geçirmiştim. Artık resmen üniversiteliydim. Ateş ile beraber aynı üniversitede olacaktım. Hatta bana üniversitede beraber aynı evde yaşayabileceğimizi bile söylemişti. Bu fikir beni çıldırtacak şekilde heyecanlandırdığı için bir şey diyememiştim ama onun ev ilanlarına baktığını biliyordum.
Ateş'e başıma gelenleri, annemle aramdaki problemi de, anlattığımdan annemle beraber kalmamı istemiyordu. Bunları ilk kez anlattığım ve ilk kez kendi kabuklarımın dışına çıktığım için beni zorlayan günde yanımdan bir an olsun ayrılmamıştı. Bana nasıl yaklaşması gerektiğinden emin olamadığı için tedirginleşmiş, ne olursa olsun yanımda olduğunu söylemişti.
Sonrasında da benim için bir psikolog bulmuştu. Bunun bana iyi geleceğini söylemişti. Bir süredir aklımda olan bir fikir olduğu için karşı çıkmayıp ayarladığı psikologla görüşmeye başlamıştım ve gerçekten de kendimi daha iyi hissetmiştim. Belki de o hislerden kurtulmamın ve yeni bir hayata başlıyor gibi hissetmemin sebebi buydu.
Bana zarar veren insanlardan uzak durmayı öğrenmiştim. Annemi affedememiştim, bunu kendime yedirememiştim; bu yüzden de olabildiğince onunla görüşmemeye çalışmıştım. O evde olduğu zamanlarda Ateşle dışarı çıkmış, iletişimimizi minimum düzeyde tutmuştum. O, her ne kadar biyolojik olarak annem olsa da hiçbir zaman öyle davranmamıştı. Bu saatten sonra öyle olmasını da istemiyordum.
