Park အိမ်တော်သို့ ဒီနေ့ Tae Hyung ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
အိမ်ကထွက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်ပတ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ထိုတစ်ပတ်လုံး ဒယ်ဒီနှင့် မာမီကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ရ။
" ပျော်ပါးပြီး ပြန်လာပြီပေါ့။ "
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် Tae Hyung ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ချလိုက်မိသည်။
" မာမီ... ထယ့်ကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ "
အပေါ်ထပ်မှ အလျင်အမြန်ဆင်းလာသော Seok Jin ကြောင့် Tae Hyung ရင်ထဲ အနည်းငယ်တော့ အားရှိသွားရသည်။
" ဘာမှမပြောပါဘူး။ နင့်အကောင်ကိုသာ ငါ့မျက်စိရှေ့က ခေါ်သွား။ မမြင်ချင်ဘူး။ "
မာမီ၏ စကားကို မကြားသလိုသာ ပြုမူရင်း Seok Jin က ထယ့် လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
အခန်းထဲရောက်မှသာ ထယ့် ကို လှည့်ကြည့်ရင်း
" ထယ်... မာမီ ဘာပြောပြော စိတ်ထဲမထားနဲ့နော်။ "
" ဟုတ်ကဲ့ Hyung... "
ထယ်ပြန်ဖြေလာပုံက နွမ်းလျနေလျက်။
" လာပါဦး... ကိုယ်လွမ်းနေလို့။ "
ထိုစကားကြောင့် ထယ်က လိမ္မာစွာပင် Seok Jin ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသောကြောင်ြ
ရင်ခွင်ထဲက စုတ်ဖွားလေးကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ထားပေးလိုက်သည်။
" ထယ်... ကိုယ့်ကို ပြောချင်တာရှိရင် အချိန်မရွေး ပြောလို့ရတယ်နော်။ "
" ထယ့်မှာ... အခုတော့ မရှိသေးဘူး Hyung။ "
ပင်ပန်းနေသော ထယ့်ပုံစံကြောင့် Seok Jin လည်း ဆက်မမေးဖြစ်တော့ပါ။
သူ ထယ့် ကို ယုံကြည်သည်။
တစ်နေ့နေ့မှာ ထယ် ကိုယ်တိုင် ပြောပြချင်လာခဲ့လျှင် သူဟာ နားထောင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ရှိနေမည်။
ထယ် ဘာတွေပဲ ကြုံလာပါစေ...
Seok Jin ဟာ သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးမည့်သူ ဖြစ်သည်။
————-
Jimin တို့ ဘူဆန်ကိုရောက်နေတာ နှစ်ရက်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။
