မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသော Kim စံအိမ်တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း Jimin ကလေးဘဝတုန်းက အချိန်တွေကို သတိရမိသွားသည်။
သူနှင့် Tae Hyung နှစ်ယောက် ထိုအိမ်တော်ကြီးထဲမှာ ပြေးလွှားဆော့ခဲ့ကြသည်။ စက်ဘီးမစီးတတ်သေးသော သူ့ကို Tae Hyung က စက်ဘီးစီးသင်ပေးရင်း နှစ်ယောက်သား ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျခဲ့တာကြောင့် မိဘတွေဆူတာခံခဲ့ရသည်။
မိသားစုနှစ်စု အားလပ်ရက်တော်တော်များများတွင် ထမင်းလက်စုံစားခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ ထိုအရာတွေဟာ လွမ်းမောဖွယ် အတိတ်တွေသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူ့ကြောင့်ရယ်လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ရမယ်မှန်းမသိသော ပြဿနာတွေကြောင့် အမှတ်တရတွေအားလုံး ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
"တီ...တီ"
အဆက်မပြတ် ကားဟွန်းတီးသံကြောင့် ခြံထဲမှ ဦးလေးကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ခြံတံခါးကို မဖွင့်သေးဘဲ ကားဆီသို့သာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေသည်။
"သခင်လေး ပြန်လာတာလား။ အကြောင်းလည်းမကြားဘဲ..."
ခြံစောင့်ဦးလေးကြီး၏ စကားကို Tae Hyung က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ—
"ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်လာတာ ဘယ်သူ့ကို အကြောင်းကြားရမှာလဲ။ တံခါးကိုသာ ဖွင့်စမ်းပါ။"
"ဟို...ဟို အခု သခင်မကြီးက..."
"တံခါးမဖွင့်ရင် ဝင်တိုက်မှာနော်။ အလုပ်ပြုတ်ချင်နေတာလား။"
အခြေအနေက မူမမှန်တာကြောင့် Jimin ကတော့ တိတ်တဆိတ်သာ အကဲခတ်နေမိသည်။
ခြံစောင့်ဦးလေးကြီးကတော့ Tae Hyung ကိုကြောက်တာကြောင့် ခြံတံခါးကို တုန်ယင်စွာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ခြံတံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ကားလေးက အရှိန်ဖြင့် အိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလျက် ခန့်ညားထည်ဝါသော အိမ်ကြီးရှေ့အရောက်တွင် ထိုးရပ်သွားသည်။
ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသော အစေခံများ၏ မျက်နှာတွေက တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံ ပေါ်လို့နေသည်။
"ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။ အထုပ်တွေ သယ်ကြလေ။"
Tae Hyung ဆီမှ ငေါက်သံကို ကြားမှသာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ ကားနောက်ခန်းမှ အထုပ်တွေကို သယ်နေကြသည်။
