" ပင်ပန်းလိုက်တာ Hyung ရာ .. "
ကားပေါ်တတ်တတ်ချင်း သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလာကာ ငြီးငြူနေသော Jeon၏ ဆံနွယ်လေးများကို Jimin ခပ်ဖွဖွသပ်ပေးလိုက်သည်။
Jimin ဒီရက်တွေ နေ့တိုင်းနီးပါး Jeon အလုပ်ကိုလာကြိုဖြစ်သည်။ Jeon အလုပ်ဆင်းချိန်မှသာ နှစ်ယောက်အတူတူ ညစာစားပြီးအိမ်ကိုပြန်ဖြစ်ကြသည်။
" အရမ်းပင်ပန်းနေရင် အလုပ်ပြောင်းလိုက်ပါလား Jeon ရယ် "
" ပြောင်းလဲ ကျွန်တော့် ပညာအရည်အချင်းနဲ့က ဒီလိုအလုပ်မျိုးတွေဘဲရမှာပါ "
" Jeon ဟိုတစ်ခါSunnie အလုပ်လျှောက်တဲ့ cafe ကို မှတ်မိလား "
Namjoon Hyung၏ cafe ဆိုင်ကို Jimin ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
" မှတ်မိတယ် Hyung "
" အဲ့မှာမလုပ်ချင်ဘူးလား ဒီဆိုင်တွေလောက်မပင်ပန်းဘူး "
" ဒါပေမဲ့ လစာက.."
" သိပ်မကွာလောက်ပါဘူး Jeon ရယ်။ Jeon မှာသုံးစရာတစ်ခုခုလိုရင်လဲ Hyung ကိုပြောလေ "
Jimin ထိုစကားကို သဘောရိုးဖြင့်ဆိုလိုက်ပေမဲ့ ရုတ်တရပ် Jeon များအထင်လွဲသွားမလားဟူသော အတွေးဖြင့် တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်မိသည်။
" မလိုပါဘူး Hyung။"
" sorry Jeon။ ကိုယ်စကားပြောတာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားရင်"
Jimin စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အမြန်တောင်းပန်လိုက်ပေမဲ့ Jeon ကတော့
" ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျာ။ Hyung စေတနာကို ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်"
ထိုအခါမှသာ Jimin အသက်ရှုချောင်သွားသည်။
" Jeon အဲ့မှာလုပ်ချင်ရင် ကိုယ်ပြောပေးမယ်လေ "
"ကျွန်တော် အခုအလုပ်ရှင်ကို အရင်ပြောကြည့်ဦးမယ် Hyung "
Jimin ခေါင်းကိုသာ ညှိမ့်ပြရင်း ညစာစားရန် ကားကို မောင်းထွက်လာလိုက်သည်။
" တီ..တီ..တီ"
ရုတ်တရက် လက်ကိုင်ဖုန်းဆီမှမြည်လာသော အသံကြောင့် Jimin ဘောင်းဘီအိတ်ထဲရှိဖုန်းကို ထုတ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ။
" ဒုန်း "
ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သည့်အသံနှင့်အတူ ကားတစ်စီးက နောက်ဘက်မှ ဝင်တိုက်လာသောကြောင့် Jimin ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့သို့ ဆောင့်တက်သွားသည်။
