အခန်းထဲက လေထုက အရင်နေ့ရက်များနှင့် မတူဘဲ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။
Jimin အခန်းရှေ့ ဝရံတာတွင် သောက်လက်စ ဘီယာဘူးကို ကိုင်ထားရင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘဲ ငေးငိုင်နေမိသည်။
"နှလုံးသားထဲက စကားသံက... Park Jimin တဲ့..."
Jeon ပြောခဲ့သော စကားများ နားထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ကြားယောင်လာတိုင်း Jimin သည် လက်ထဲမှ ဘီယာဘူးကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိညှစ်မိသည်။
Jeon က... သူ့ကို သဘောကျနေသည်တဲ့လား။
Jimin ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ Jeon ၏ အပြုအမူများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသည်။ ရင်ခုန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်ကို "အချစ်" ဟု သတ်မှတ်လိုက်ဖို့တော့ သူ မဝံ့ရဲသေးပါ။
ဒါဟာ တကယ်ပဲ အချစ်လား...
ဒါမှမဟုတ် Jeon အပေါ် သံယောဇဉ်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်းသာလား...
အဖြေကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ရင်ဘတ်တစ်နေရာကသာ လေးလံမောဟိုက်လာခဲ့သည်။
အခန်းထဲသို့ မျက်လုံးလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ Jeon က သူ့ခြေအိတ်များကို သေသေသပ်သပ် ခေါက်သိမ်းနေသည်။
"Jeon... အဲ့တာတွေ ဒီတိုင်းထားလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်..."
Jimin ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် Jeon က လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။
"အပြင်မှာ မအေးဘူးလား Hyung..."
Jimin က ခေါင်းကိုသာ ဖြည်းညင်းစွာ ခါပြလိုက်သည်။
ဝရံတာမီးရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် Alcohol အရှိန်ကြောင့် Hyung ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်နှစ်ဖက်က နီမြန်းလျက်ရှိပြီး အမြဲတည်ငြိမ်နေတတ်သော မျက်ဝန်းများကလည်း အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။
Jungkook ထိုမျက်အိမ်ကျဉ်းကျဉ်းများကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အမြဲတမ်း ဝိုင်းစက်နေသော သူ့မျက်လုံးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် ထိုမျက်ဝန်းတွေက ယနေ့ညတွင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခဲ့သည်။
