နိုးထလာသော မနက်ခင်းတွေက အရင်နေ့ရက်တွေနှင့် မတူစွာ တတ်ကြွနေမိသည်။
ကုတင်ဘေးရှိနာရီကို ယူကြည့်လိုက်တော့
နာရီတွင် ညွှန်ပြနေသည် မနက် 5:30 ။
" အစောကြီးရှိသေးတာဘဲ "
နှုတ်မှခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ရင်း ပြန်အိပ်ရန်
ကြိုးစားပေမဲ့ အိပ်ချင်စိတ် တစိုးတစိ တစ်မျှ ရှိမနေ။
ကုတင်ပေါ်က ထကာ အခန်းထောင့်ရှိ အဝတ်ဗီရို ကိုတစ်ချက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ညထဲက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသော ဝတ်စုံကိုကြည့်ရင်း ညကလောက် သိပ်ပြီးစိတ်တိုင်း မကျတော့ ။
Jimin သက်ပြင်း ခပ်တိုးတိုးချကာ အဝတ်ပုံကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်မှန်းမသိ ထပ်မံ မွှေနှောက်မိပြန်သည်။
" ဘာဝတ်ရင်ကောင်းမလဲကွာ "
နှုတ်ကလဲ ရေရွတ်ရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရန် အခန်းပြင်သို့ထွက်လာလိုက်သည်။
" ဒေါက် .. ဒေါက် "
Jimin အခန်းတံခါးကို ခေါက်နေပေမဲ့ မည်သူမှ လာဖွင့်ခြင်းမရှိ။
" ဒုန်း.. ဒုန်း "
စိတ်မရှည်တော့တာကြောင့် ခပ်ပြင်းပြင်းထုလိုက်တော့မှ တံခါးချပ်က ပွင့်လာသည်။
" ဘာဖြစ်တာလဲ Jimin အစောကြီးပါလား "
မျက်စိပင်သေချာမဖွင့် နိုင်သေးသော Jin Hyung အမေးကို Jimin ပြန်မဖြေဘဲ အခန်းထဲသို့ Hyung ကိုကျော်ကာဝင်သွားလိုက်သည်။
" Tae Hyung ထဦး .. ထလို့ "
ကုတင်ပေါ်တွင်အိပ်နေသော Tae Hyung ကို ပုခုံးကနေ ဆွဲကိုင်လှုပ်ကာ အတင်းနှိုးနေပေမဲ့ Tae Hyung ကတော့ အင်း အဲ နှင့် နိုးမလာ။
" မင်လေး ဘာဖြစ်လာတာလဲ စောစောစီးစီး ထယ်က အိပ်နေတာကို "
" နှိုးပေး Hyung အရေးကြီးလို့"
" အရမ်းအရေးမကြီးရင် မနှိုးပါနဲ့လား Jimin ရယ် ထယ်အိပ်ပါစေ "
" ကျွန်တော့် ဘဝအတွက် အရမ်း အရမ်း အရေးကြီးတယ် Hyung ။ ထယ် ကူညီမှရမှာ "
